zaterdag 15 september 2012

Vermogensbelastingen:


Men zal het als begrijpelijk en logisch zien dat rijke mensen zich verzetten tegen vermogensbelasting, doch dergelijke belastingen is een noodzaak om de economie der westerse landen te redden. Uiteraard volstaat het niet om vermogens oplopend in evenredigheid te belasten, indien dit niet gepaard gaat met het afbouwen van verspillingen en overdadige productiviteitscapaciteiten van de industrie. Verspillingen zijn onder anderen een gevolg van de creatie van wegwerpproducten die de industrie massale inkomsten leverden, een gang van zaken die men verschoonde met de opmerking dat dit in het belang was van de werknemer, daar er op deze wijze tewerkstelling werd gecreeerd. Verhoogde inkomens verheelden echter de oplopende lasten op de arbeidsinkomsten, terwijl een gezond systeem de lasten zou moeten leggen op de consumptie van luxe, en daarmee hen zou moeten treffen die het grootste gewin boeken, werd er net het tegenovergestelde bereikt, en de lasten in belangrijke maten naar de massa met matige tot kleine inkomsten verschoven.
Oplopende lasten op arbeid via meervoudig inkomen per gezin heeft ook de verspillingen bij overheden aangewakkerd, terwijl dergelijke verspillingen nog extra werden opgevoerd door illegale opcentiemen als smeergelden om overheidsopdrachten in de wacht te slepen, een vicieuze cirkel die verzekerd werd door verplichte en onvoorwaardelijke collegialiteit voor allen die mee op deze mallemolen willen genieten.
Dat dergelijke systemen leiden tot eindeloos oplopende verspillingen en graaiculturen is duidelijk en logisch, niemand van de gegoede is zonder meer bereid in te binden, en de lippen vervolgens opeen te houden.


De schijnwereld met schijnbare welstand.
Te hoge lasten op lonen en het sterk inperken van de inkomsten van arbeid, levert eerst en vooral een vals beeld van de inkomsten van de arbeid en daarmee de arbeider een vals gevoel betreffende zijn inkomen. Een vergelijkbaar fenomeen stellen we vast bij de bestrijding der criminaliteit, waarbij de veroordeelde zich na een korte periode, en slechts een deel van zijn straftijd terug op vrije voeten weet, ongeacht de omvang van zijn daden. Hier treft men in België echter uitzonderlijke ongelijkheden en worden extreem zware misdadigers als Dutroux en zijn trawanten, nauwelijks gestrafd, terwijl dergelijke misdadigers nooit meer in vrijheid zouden mogen gesteld worden, waar andere misdadigers voor minder omvangrijk geweld hun veroordeling volledig moeten uitzitten. Men kan slechts vermoeden dat dergelijke ongelijkheden slecht de belanghebbende kunnen wensen, waardoor men haast zeker kan aannemen dat deze niet tot de gevangenen of mededaders behoren, doch op andere vlakken belangen hebben, en gelijktijdig de macht om in te grijpen in de strafuitvoering.


De crisis is nog steeds in volle vaart.  
Alle prognoses ten spijt, is er nog geen oplossing voor de crisis in zicht, en hebben de regerende partijen moeite met het ontplooien van doortastende maatregen. Het idee dat vele niet de politieke wil hebben of angst voor de reactie van het publiek, is slechts de pleister op een vermeende wonde. Men mag aannemen dat alle regeringsleiders, zonder uitzondering, behoren tot de uitzonderlijk vergoede klasse van de maatschappij, en dus niet staan te springen om doortastende maatregelen te nemen, gezien zij dan tot de slachtoffers van dergelijke ingrepen zullen behoren. Opposanten zullen echter wel met voorstellen komen aandragen, doch deze mogelijk terug opbergen eens zijzelf tot de beter vergoede klasse behoren en de vinger in de pappot hebben.
Het ontbreekt in sommige landen aan een overkoepelende controle en toezichthouder zoals een president, die door de bevolking de laan kan uit gestuurd worden. Landen met een koning als hoogste toezichthouder zijn principieel verbonden aan een moeilijk uit te sluiten gezag dat toezicht zou moeten verzekeren, doch waar de politiek of het volk nauwelijks vat op hebben.
De crisis brengt echter een kwaal duidelijk in het vizier, namelijk het feit dat het westen nog ver van democratie en volksbelang verwijderd is, terwijl het onderscheid tussen arm en rijk het sterkst toeneemt waar er nog een effectief gezag van een monarch meespeelt, zeker daar waar deze monarchie kan bogen op een aanzienlijk persoonlijk fortuin of overzeese belangen en exploitaties.


De politieke oplossing:
Dat er slechts weinig mogelijkheid is dat de grote klassieke partijen in Europa een degelijke oplossing zullen aansnijden is haast zeker. Hun strategie verlaten brengt hen immers naar het ongewisse, terwijl een belangrijk deel van hun achterban vaak uit de meer begoede klasse bestaat, die ook maar al te gul wil delen met hen die hun positie weten te vrijwaren.
De massa van minder begoede is echter wel groot, wat de politici zou kunnen verleiden, doch de massa is eveneens gemakkelijk met sprookjes en dromen te verleiden, een fenomeen dat maar al te graag door politici wordt uitgebuit om zich als de goede Sint en bijzondere weldoener voor te stellen, terwijl men op deze wijze ook de meer gegoede te vrede weet te stellen.


Het idee van economische groei:
Iedereen tracht de economie via groei terug op dreef te krijgen, wat gezien de overcapaciteit van de wereld industrie, absurd is. Allen moeten zich realiseren dat de industrie moet krimpen naar een gezond niveau, wat echter gezien de kosten voor productie een verschuiving naar groeilanden inhoud. De westerse landen moeten daardoor hun economie gaan richten naar meer duurzame producten en eigen behoefte, wat ook een inkrimping tot gevolg zal hebben, doch werkgelegenheid zal verplaatsen naar meer onderhoud en hergebruik. Ook de welstand zal in onze landen geleidelijk afnemen van overvloed naar een voldoende voor de massa, indien ten minsten de verdeelsleutel van de welstand eerlijk werd toegepast.
De huidige verdeelsleutel met overvloed voor slechts 10% van de wereldbevolking die ruim 90% van het kapitaal heeft en in overvloed leeft, zal zich geleidelijk door de onvermijdelijke stagnering in de westerse overvloed en het verzet van de misdeelde massa, grotendeels oplossen.
Dergelijke oplossing kan snel tot een goed einde gebracht worden was het niet dat vele politici der leidende partijen tot de drie grote politieke strekkingen behoren of zeg maar tot de 10% superrijken en vrezen voor hun overvloed. Op politieke wil moet men dus niet te zeer rekenen, en geld is een sterke verleiding waar zelfs de duivel voor danst.


Deze crisis zal dus zeker nog minstens 5 à 10 jaar nazinderen, doch het probleem zal niet zonder slag of stoot opgelost worden, en burgeroorlogen en massaal verzet zijn al in de maak of loeren om de hoek. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten