zaterdag 15 september 2012
Vermogensbelastingen:
Men zal het als begrijpelijk en logisch zien dat rijke mensen zich verzetten tegen vermogensbelasting, doch dergelijke belastingen is een noodzaak om de economie der westerse landen te redden. Uiteraard volstaat het niet om vermogens oplopend in evenredigheid te belasten, indien dit niet gepaard gaat met het afbouwen van verspillingen en overdadige productiviteitscapaciteiten van de industrie. Verspillingen zijn onder anderen een gevolg van de creatie van wegwerpproducten die de industrie massale inkomsten leverden, een gang van zaken die men verschoonde met de opmerking dat dit in het belang was van de werknemer, daar er op deze wijze tewerkstelling werd gecreeerd. Verhoogde inkomens verheelden echter de oplopende lasten op de arbeidsinkomsten, terwijl een gezond systeem de lasten zou moeten leggen op de consumptie van luxe, en daarmee hen zou moeten treffen die het grootste gewin boeken, werd er net het tegenovergestelde bereikt, en de lasten in belangrijke maten naar de massa met matige tot kleine inkomsten verschoven.
Oplopende lasten op arbeid via meervoudig inkomen per gezin heeft ook de verspillingen bij overheden aangewakkerd, terwijl dergelijke verspillingen nog extra werden opgevoerd door illegale opcentiemen als smeergelden om overheidsopdrachten in de wacht te slepen, een vicieuze cirkel die verzekerd werd door verplichte en onvoorwaardelijke collegialiteit voor allen die mee op deze mallemolen willen genieten.
Dat dergelijke systemen leiden tot eindeloos oplopende verspillingen en graaiculturen is duidelijk en logisch, niemand van de gegoede is zonder meer bereid in te binden, en de lippen vervolgens opeen te houden.
De schijnwereld met schijnbare welstand.
Te hoge lasten op lonen en het sterk inperken van de inkomsten van arbeid, levert eerst en vooral een vals beeld van de inkomsten van de arbeid en daarmee de arbeider een vals gevoel betreffende zijn inkomen. Een vergelijkbaar fenomeen stellen we vast bij de bestrijding der criminaliteit, waarbij de veroordeelde zich na een korte periode, en slechts een deel van zijn straftijd terug op vrije voeten weet, ongeacht de omvang van zijn daden. Hier treft men in België echter uitzonderlijke ongelijkheden en worden extreem zware misdadigers als Dutroux en zijn trawanten, nauwelijks gestrafd, terwijl dergelijke misdadigers nooit meer in vrijheid zouden mogen gesteld worden, waar andere misdadigers voor minder omvangrijk geweld hun veroordeling volledig moeten uitzitten. Men kan slechts vermoeden dat dergelijke ongelijkheden slecht de belanghebbende kunnen wensen, waardoor men haast zeker kan aannemen dat deze niet tot de gevangenen of mededaders behoren, doch op andere vlakken belangen hebben, en gelijktijdig de macht om in te grijpen in de strafuitvoering.
De crisis is nog steeds in volle vaart.
Alle prognoses ten spijt, is er nog geen oplossing voor de crisis in zicht, en hebben de regerende partijen moeite met het ontplooien van doortastende maatregen. Het idee dat vele niet de politieke wil hebben of angst voor de reactie van het publiek, is slechts de pleister op een vermeende wonde. Men mag aannemen dat alle regeringsleiders, zonder uitzondering, behoren tot de uitzonderlijk vergoede klasse van de maatschappij, en dus niet staan te springen om doortastende maatregelen te nemen, gezien zij dan tot de slachtoffers van dergelijke ingrepen zullen behoren. Opposanten zullen echter wel met voorstellen komen aandragen, doch deze mogelijk terug opbergen eens zijzelf tot de beter vergoede klasse behoren en de vinger in de pappot hebben.
Het ontbreekt in sommige landen aan een overkoepelende controle en toezichthouder zoals een president, die door de bevolking de laan kan uit gestuurd worden. Landen met een koning als hoogste toezichthouder zijn principieel verbonden aan een moeilijk uit te sluiten gezag dat toezicht zou moeten verzekeren, doch waar de politiek of het volk nauwelijks vat op hebben.
De crisis brengt echter een kwaal duidelijk in het vizier, namelijk het feit dat het westen nog ver van democratie en volksbelang verwijderd is, terwijl het onderscheid tussen arm en rijk het sterkst toeneemt waar er nog een effectief gezag van een monarch meespeelt, zeker daar waar deze monarchie kan bogen op een aanzienlijk persoonlijk fortuin of overzeese belangen en exploitaties.
De politieke oplossing:
Dat er slechts weinig mogelijkheid is dat de grote klassieke partijen in Europa een degelijke oplossing zullen aansnijden is haast zeker. Hun strategie verlaten brengt hen immers naar het ongewisse, terwijl een belangrijk deel van hun achterban vaak uit de meer begoede klasse bestaat, die ook maar al te gul wil delen met hen die hun positie weten te vrijwaren.
De massa van minder begoede is echter wel groot, wat de politici zou kunnen verleiden, doch de massa is eveneens gemakkelijk met sprookjes en dromen te verleiden, een fenomeen dat maar al te graag door politici wordt uitgebuit om zich als de goede Sint en bijzondere weldoener voor te stellen, terwijl men op deze wijze ook de meer gegoede te vrede weet te stellen.
Het idee van economische groei:
Iedereen tracht de economie via groei terug op dreef te krijgen, wat gezien de overcapaciteit van de wereld industrie, absurd is. Allen moeten zich realiseren dat de industrie moet krimpen naar een gezond niveau, wat echter gezien de kosten voor productie een verschuiving naar groeilanden inhoud. De westerse landen moeten daardoor hun economie gaan richten naar meer duurzame producten en eigen behoefte, wat ook een inkrimping tot gevolg zal hebben, doch werkgelegenheid zal verplaatsen naar meer onderhoud en hergebruik. Ook de welstand zal in onze landen geleidelijk afnemen van overvloed naar een voldoende voor de massa, indien ten minsten de verdeelsleutel van de welstand eerlijk werd toegepast.
De huidige verdeelsleutel met overvloed voor slechts 10% van de wereldbevolking die ruim 90% van het kapitaal heeft en in overvloed leeft, zal zich geleidelijk door de onvermijdelijke stagnering in de westerse overvloed en het verzet van de misdeelde massa, grotendeels oplossen.
Dergelijke oplossing kan snel tot een goed einde gebracht worden was het niet dat vele politici der leidende partijen tot de drie grote politieke strekkingen behoren of zeg maar tot de 10% superrijken en vrezen voor hun overvloed. Op politieke wil moet men dus niet te zeer rekenen, en geld is een sterke verleiding waar zelfs de duivel voor danst.
Deze crisis zal dus zeker nog minstens 5 à 10 jaar nazinderen, doch het probleem zal niet zonder slag of stoot opgelost worden, en burgeroorlogen en massaal verzet zijn al in de maak of loeren om de hoek.
Wealth Taxes:
It will be as understandable and logical that rich people oppose wealth tax, but such tax is a necessity to the economy of Western countries to rescue. Obviously it is not enough wealth in proportion rising be taxed, if not accompanied by the reduction of waste and excessive productivity capabilities of the industry. Wastage are among others due to the creation of disposable products which the industry massive revenue yielded, a state of affairs that one spared by saying that this was in the interests of the employee, since by this way employment was created. Increased incomes conceal However the increasing burden on labor income, while a healthy system, the burden would be put on the consumption of luxury, and thus they should find who the greatest gain books, but they have just the opposite reached, and the burden be in major sizes to the masses with moderate to small income shifted. Rising labor costs through multiple income per family has also the wastage of governments fueled, while such wastage extra were boost by illegal surcharges and kickbacks to public procurement to win, a vicious circle that ensured by mandatory and unconditional solidarity for all who along on this merry-go-round to enjoy.
That such systems lead to endless rising waste and greed cultures is clear and logical, none of the well is no longer willing to back down, and then to shut the mouth.
The imaginary world of seeming prosperity.
Excessive burdens on wages and greatly mitigate the earnings of labor, provides first and foremost a false picture of the proceeds of labor and thus the worker a false sense on his income.
A similar phenomenon we observe in combating the crime, where the offender after a short period and only after a part of his sentence will be release, and this whatever the size of his crime. Here are found in Belgium, however, exceptional inequalities and are extremely serious criminals like Dutroux and his accomplices, barely punished, while such criminals never in freedom should come again, while other criminals for less extensive violence should serve their full sentence. One can only surmise that such inequalities only interested may wish, making we almost certainly can assume that they not to prisoners or co-perpetrators belong, but have interested by other reasons, and simultaneously the power to intervene in the sentencing.
The crisis is still full speed.
Despite All prognoses, but Sorry, there is no solution to the crisis in sight, and the ruling parties have difficulty by vigorous steps. The idea that many do not have the political will or fear of the reaction of the voters is only a band aid on an alleged wound. One may assume that all government leaders, without exception, belong to the exceptionally reimbursed class of society, and so are reluctant to take more decisive steps, as they themselves to the victims of such interventions will belong. Opponents, however, will come forward with proposals, but it may be returned to the store once they to the better remunerated class belong and a finger in the pap jar has.
It is lacking in some countries to a comprehensive control and regulator as a president, which by the population can be exclude. Countries with a king as supreme regulator is fundamentally linked to a difficult to exclude supervisory authority who should ensure govern, while the politics or the people hardly get power on.
The crisis brought an ailment clearly in sight, namely the fact that the West is still far from democracy and of people's interest, while the distinction between rich and poor strongest increases where there is an effective authority of a monarch playing along, especially where this monarchy can boast a considerable personal fortune or overseas interests and exploitation.
The political solution:
That there is little possibility that the great classical players in Europe will broach a solid solution is almost certain. Their exit strategy brings them indeed to limbo, while an important part of their supporters often the more affluent class exists, which only too generous to share with those who know their position to safeguard. The mass of less well-off is great, what the politicians might be tempted, but the mass is also easy with fairy tales and dreams to seduce a phenomenon only too happy to be exploited by politicians to themselves as the good Saint and special benefactor to imagine, as in this way the more affluent to know to make happy.
The idea of economic growth:
Everyone tries the economy through growth going again to get, which given the overcapacity of the global industry, is absurd. All must realize that the industry must shrink to a healthy level, which, however, given the cost of producing a shift to emerging countries content. The Western countries should therefore focus their economy towards more sustainable products and own needs, which is also a contraction will result, but jobs will move to more maintenance and reuse. The prosperity in our countries will gradually decline from abundance to a sufficient mass, if at least the scale of wealth fairly be applied. The current distribution of abundance for only 10% of the world with over 90% of the capital and in abundant lives, will gradually through the inevitable stagnation in the western abundance and the resistance of the deprived masses, largely disappear.
Such a solution can quickly be brought to a successful conclusion, it was not that many politicians of the ruling parties of the three major political ideologies belong or say to the 10% super-rich and fear for their abundance. On political will should not be too much to count, and money is a strong temptation where even the devil dances for.
This crisis will certainly have at least 5 to 10 years linger, but the problem will not be solved without a struggle, and civil wars and mass resistance are already in the pipeline or lurking around the corner.
vrijdag 7 september 2012
The slogan “More works in a healthy economy"?
They are talking about increasing economy and employment, but the markets are saturated, and the efficient and also cheap Asia occupies a large part of our production and trading market on which the employment in the West continues to decline.
Encouraging of mass production originally were a result of wars and armament, led to rapid and cheap production on the assembly line, while by necessity many women get to work were put. Termination of the world wars left the war industry an inheritance of industries well-oiled, adjusted and calculated to mass productions, which continue to profitable could be and remain, and were able to function in the process of production on the assembly line.
Many of these companies switched to the production of private and household objects and devices, using the presence of families with a second income from the working spouse. This allowed the working class to enjoy more and a greater prosperity reach.
Mass production led to mass line work and automation which is indispensable to evaluate the organization and lower labor costs associated with higher sales capabilities to assure and profitably, a fact that further automation required and therefore also increasingly workers on the side set. Improved wealth in the working class, however, in many countries exploited by taxing the productive masses and by an important part of the profits to industry and governments to distract. Eventually this system, particularly in combination with a second income gives an ever greater prosperity to the deserving population, whereby third world citizen to our western latitudes be lured. Increasing taxes on higher incomes led to greater extravagance of government where representatives themselves generously to credit did. The latter led to increasing competition with eventually a growing use of loans and debts to the masses and the government. While the combination of rising costs and wastage the burden pressure continues to boost, was also the pressure of credits and the markets were to the merry-go-round to run to keep loaded with surpluses, which in turn masses of dead capital and expenses represented, causing prices of goods rose frenzied.
The, by Nazi Germany during WO II, introduced social services and laws led in many countries to the installation of complex social services, where here and there a fast growing corruption and abuse to determine nested, and besides its own people also illegal and legal immigrants know how to use to make.
That delays or worse the stoppages of this merry-go-round, which sooner or later is inevitable, a catastrophic impact would have, must already be long foreseen, but nobody cared about.
Mass wage loss by increasing misuse, waste, costs and credits, however, was a noose around the neck of the industrialists that their profitability through reduced purchasing power and corresponding decreasing productivity reduce see to the level of loss. Here is the fact that more and more countries in the third world, our products and production take over, while especially in southern countries the survival costs due to lack of need for heating, sustainable housing and clothing significantly lower and the population thus lower wage demands, so their companies to lower costs of production and so the Western market heavily compete. An East Asia benefit from this lack of individualism that the west saturated a selfish and egocentric people, making the Asian is not so much commitment to their own image, but for its own needs and welfare without extravagance. The pro Indonesian population whatever, on the mainland presented still 20 to 30% of the population and especially near the coastlines scattered lives don't care to their own welfare, but to that of the nest, while their no excessive demands arise, and workers with a good reward takes peace.
The nearby Europe faces competition from Asia to firsthand and European consumers will soon have to choose between better Reconditioning of used materials and objects, and increase the secondhand market, or will their wealth and comfort drastically need screws down.
Reconditioning of used objects means that they be brought back in a State by which they are equivalent to new materials or objects or approach, while a significant savings in materials and production is acquired, and also an intensive employment of experts is required whatever the family income shall be assured. Solid process, however, the mass productions that we know reduce, causing massive exploitation and waste of resources will decrease.
Our Western countries count often too much on a second income, which by increasing burdens families with only one income in the cold set. However, we must return to a society where each family a decent minimum income earns to survive, so the extremely high wages will be creamed down.
Politicians work for the disposal of savings to the industry is heading back to an acceptable get, but given the current situation and the large surpluses in production capacities, this is a lost cause and just only grease to the irrevocable gallows. If one wants to boost the economy and handle growth in the employment, one must ensure that the burden falls where there is capacity and relieve the labor. Labor relieves and reasonable income of the worker and his family insure must make labor attractive, while expenses on products or consumption should be increased so that the largest final consumer bears the heaviest burden. Also the increase of loads on pure luxury products compared relief of food and necessary products may relieve the labor and simultaneously promote a better standard of living for the deserving people edit.
In dense residential areas or where they can get a better destination fallow land, shabby residential blocks, plurals residential houses and similar waste, to ensure optimum utilization of public and private property, has to be extra taxable.
Growth is impossible unless the automation reduced or be taxed, instead of labor or worker. Automation means that companies can gain extreme incomes without a significant employment, as already in the petrochemical industry is the case. Reasonable distribution of resources and profits, the purchasing power of the weakest among the deserving people improve, which can only by curtailing of extreme high income or higher taxing on such extremely high income.
Politicians everywhere want to create more work, which in the struggle of our politicians to voters to win, like used subject and beautiful happens, but this is just butter on the gallows and pure eyewash.
The markets are saturated while our western economy through modernization and automation has too high productivity at low occupation by workers and employees. Naturally, the average income per family is compromised, while machines on their performance are not taxed where it should be, to the lower revenue due to declining employment to compensate, and the active population to defecate. One has the choice either burden to the automation, or boosts the burdens on products. Expenses should indeed be directed to the consumption of unnecessary and especially environmentally harmful products, but also rising up to pure luxury products and wastes.
Better distribution of earnings among the deserving people and the reduction of parasitism, can bring industry and economy again on rails, but not simply through creating jobs. The west must in case of production, to reduce all to the reasonable level, not to build the absurd as in the past was the case.
Western selfishness and egocentrism however give power over social degradation to the psychopathic money vulture of a minority, but are also a time bomb which Western society support.
De slagzin “Meer werk in een gezonde economie”? Men heeft de mond vol over opvoering van economie en tewerkstelling, doch de markten zijn verzadigd, en het efficiënte en tevens goedkope Azië neemt een groot deel van onze producties en handelsmarkt over, waardoor de tewerkstelling in het westen blijft dalen. Het stimuleren van massaproductie die oorspronkelijk een gevolg waren van oorlogen en bewapening, leidde tot snelle en goedkope productie aan de lopende band, waardoor uit noodzaak vele vrouwen mee aan de slag werden gezet. Beëindiging van de wereldoorlogen liet de maatschappij een erfdeel van goed geoliede industrieën, aangepast en berekend op massaproductie, die om rendabel te blijven ook verder moesten en konden functioneren in dit proces van productie aan de lopende band. Vele van deze bedrijven schakelde over naar de productie van particuliere en huishoudelijke voorwerpen en apparaten, gebruik makend van de aanwezigheid van gezinnen met een tweede inkomen door de werkende echtgenote. Hierdoor kon de werkende klasse mee genieten en een betere welstand bereiken. Massaproductie leidde naar bandwerk en automatisering waardoor massaproductie een onontbeerlijk element werd om de bijhorende organisatie en lagere loonkost met hogere omzetmogelijkheden te kunnen verzekeren en rendabel te houden, wat trouwens verdere automatisering vereiste en daardoor dit ook steeds meer arbeiders aan de kant zette. Verbeterde welstand bij de werkende klasse werd echter in vele landen uitgebuit om de productieve massa zwaarder te belasten en een belangrijk deel der winsten naar industrie en overheden af te leiden. Uiteindelijk leidde dit systeem vooral in combinatie met een tweede inkomen tot een steeds hogere welstand bij de verdienstelijke bevolking, terwijl het de derdewereldburger naar onze westerse contreien lokte. Stijgende belastingen op de betere inkomens leidde tot een grotere spilzucht der overheden waar ook mandatarissen zich rijkelijk aan tegoed deden. Vooral dit laatste leidde tot steeds grotere wedijver met uiteindelijk een groeien gebruik van kredieten en schulden bij de massa en de overheden. Terwijl de combinatie van steeds stijgende uitgaven en verspillingen de lastendruk steeds verder opvoerde, liep ook de druk der kredieten op en werden de markten om de mallemolen aan het draaien te houden, overladen met overschotten, die op hun beurt massa’s dood kapitaal en kosten vertegenwoordigden, waardoor de prijzen der goederen uitzinnig stegen. De, door NAZI Duitsland gedurende WO II, ingevoerde sociale diensten en wetten leidde in vele landen tot de installatie van complexe sociale dienstverlening, waar zich her en der een snelgroeiende corruptie en misbruik aan vast nestelde, en naast de eigen bevolking ook illegale en legale inwijkelingen gebruik van weten te maken. Dat vertraging van deze mallemolen, of erger nog het stilvallen, wat vroeg of laat onvermijdelijk is, een catastrofale impact zou krijgen was al lang te voorzien, doch niemand bekommerde zich hierover. Loonverlies bij de massa door stijgende misbruiken, verspillingen, kosten en kredieten, werd echter een strop rond de nek der industriëlen die hun rendabiliteit door verlaagde koopkracht en bijhorende verminderde productiviteit zien slinken tot het niveau van verlies. Hier komt nog bij dat steeds meer landen in de derdewereld, onze producten en productiesysteem overnemen, terwijl vooral in zuiderse landen de overlevingskost door gebrek aan noodzaak voor verwarming, duurzame behuizing en kleding aanzienlijk lager uitvalt en de bevolking dus ook lagere looneisen stelt, waardoor hun bedrijven aan lagere kosten kunnen produceren en de westerse markt zwaar beconcurreren. Oost Azië profiteert hierbij van het ontbreken van het individualisme dat het westen verzadigd van een egoïstische en egocentrische bevolking, waardoor de Aziaat zich niet zozeer inzet om het eigen imago, doch voor de eigen behoefte en welzijn zonder buitensporigheden. De pro Indonesische bevolking daar en tegen, die op het vasteland nog 20 à 30% van de bevolking uitmaakt en vooral langst de kusten verspreid leeft bekommer zich totaal niet om het eigen welzijn, wel om dit van het eigen nest, terwijl ook bij hen geen buitensporige eisen ontstaan, en men met een goede beloning vrede neemt. Het nabije Europa ondervindt de concurrentie uit Azië aan den lijven en de Europese consument zal weldra moeten kiezen tussen betere Reconditionering van gebruikte materialen en voorwerpen, en de verhoging van de tweedehandse markt, of zullen hun welstand en comfort drastisch terug moeten schroeven. Reconditionering van gebruikte voorwerpen betekend dat deze terug in een staat worden gebracht waarin zij gelijkwaardig aan nieuwe materialen of voorwerpen zijn of benaderen, terwijl er een belangrijke besparing op materialen en productiekosten wordt verworven, en het ook een intensieve tewerkstelling van deskundigen vereist wat ook de gezinsinkomens moet kunnen verzekeren. Degelijk proces zal echter de massaproducties die we nu kennen terug dringen, waardoor ook massale ontginning en verspilling van grondstoffen zullen afnemen. Onze westerse landen teren vaak te veel op een tweede inkomen per gezin, wat door oplopende lasten het gezin met één inkomen in de kou zet. Men moet echter terug naar een maatschappij waar elk gezin van één minimum inkomen menswaardig kan overleven, waardoor de extreem hoge lonen afgeroomd zullen moeten worden. Politici ijveren voor de beschikking van spaargelden om de industrie terug op een aanvaardbare koerst te krijgen, doch gezien de huidige situatie en de grote overschotten in productiecapaciteiten is dit een vooraf verloren zaak en slechts boter aan de onherroepelijke galg. Wil men de economie stimuleren en de groei in de tewerkstelling aanpakken, moet men er voor zorgen dat de lasten komen daar waar er draagkracht is en de arbeid ontlasten. Arbeid ontlasten en het redelijke inkomen van de arbeider en zijn gezin verzekeren, moet arbeid aantrekkelijk maken, terwijl de lasten op producten of verbruik moeten opgedreven worden zodat de grootste eindverbruiker de zwaarste lasten draagt. Ook het opdrijven van lasten op zuivere luxe producten tegenover ontlasting van levensmiddelen en noodzakelijke producten kan een ontlasting van de arbeid bevorderen en gelijktijdig een betere levenstandaard voor de verdienstelijke bevolking bewerken. In dichte woongebieden of daar waar deze een betere bestemming kunnen krijgen, moeten braakgronden, verwaarloosde woonpanden, meervoudige woonsten en soortgelijke verspillingen, om optimale benutting van openbare en particuliere eigendommen te verzekeren, extra belast worden. Groei is onmogelijk, tenzij de automatisering terug gedrongen of extra belast worden in plaats van de arbeid of arbeider. Automatisering heeft tot gevolg dat bedrijven extreme winsten kunnen noteren zonder een aanzienlijke tewerkstelling, zoals nu al in de petrochemische industrie het geval is. Redelijke spreiding der middelen en winsten moet de koopkracht der zwakste onder de verdienstelijke bevolking verbeteren, wat slechts kan door het inperken of hoger belasten van vermogens en extreem hoge inkomsten. Men wil overal meer werk creëren, wat in de strijd van onze politici om kiezers te winnen, een graag gebruikt onderwerp is en mooi overkomt, doch dit is slechts boter aan de galg en puur boerenbedrog. De markten zijn oververzadigd terwijl onze westerse economie door modernisatie en automatisering een te hoge productiviteit levert bij een te lage bezetting door arbeidskrachten en bedienden. Uiteraard komt het gemiddelde inkomen per gezin in het gedrang terwijl machines op hun prestatie niet belast worden, waar dat wel zou moeten zijn om de minder inkomsten door dalende tewerkstelling te compenseren, en de actieve bevolking te ontlasten. Men heeft de keuze, ofwel belast men de automatiesering, ofwel trekt men de lasten op producten op. Lasten moeten trouwens gericht worden naar de consumptie van niet noodzakelijke en vooral milieu belastende producten, doch ook oplopend naar pure luxe producten en verspillingen. Betere spreiding van verdiensten onder de verdienstelijke bevolking en de afbouw van het parasitisme kunnen de industrie en economie terug op dreef brengen, niet het domweg beogen van het creëren van arbeidsplaatsen. Het westen moet op het terrein van producties afbouwen naar het redelijke niveau, niet opbouwen naar het absurde zoals in het verleden het geval was. Westers egoïsme en egocentrisme geven echter via sociale degradatie voeding aan de psychopathische geldgier
Men heeft de mond vol over opvoering van economie en tewerkstelling, doch de markten zijn verzadigd, en het efficiënte en tevens goedkope Azië neemt een groot deel van onze producties en handelsmarkt over, waardoor de tewerkstelling in het westen blijft dalen.
Het stimuleren van massaproductie die oorspronkelijk een gevolg waren van oorlogen en bewapening, leidde tot snelle en goedkope productie aan de lopende band, waardoor uit noodzaak vele vrouwen mee aan de slag werden gezet. Beëindiging van de wereldoorlogen liet de maatschappij een erfdeel van goed geoliede industrieën, aangepast en berekend op massaproductie, die om rendabel te blijven ook verder moesten en konden functioneren in dit proces van productie aan de lopende band.
Vele van deze bedrijven schakelde over naar de productie van particuliere en huishoudelijke voorwerpen en apparaten, gebruik makend van de aanwezigheid van gezinnen met een tweede inkomen door de werkende echtgenote. Hierdoor kon de werkende klasse mee genieten en een betere welstand bereiken.
Massaproductie leidde naar bandwerk en automatisering waardoor massaproductie een onontbeerlijk element werd om de bijhorende organisatie en lagere loonkost met hogere omzetmogelijkheden te kunnen verzekeren en rendabel te houden, wat trouwens verdere automatisering vereiste en daardoor dit ook steeds meer arbeiders aan de kant zette. Verbeterde welstand bij de werkende klasse werd echter in vele landen uitgebuit om de productieve massa zwaarder te belasten en een belangrijk deel der winsten naar industrie en overheden af te leiden. Uiteindelijk leidde dit systeem vooral in combinatie met een tweede inkomen tot een steeds hogere welstand bij de verdienstelijke bevolking, terwijl het de derdewereldburger naar onze westerse contreien lokte. Stijgende belastingen op de betere inkomens leidde tot een grotere spilzucht der overheden waar ook mandatarissen zich rijkelijk aan tegoed deden.
Vooral dit laatste leidde tot steeds grotere wedijver met uiteindelijk een groeien gebruik van kredieten en schulden bij de massa en de overheden. Terwijl de combinatie van steeds stijgende uitgaven en verspillingen de lastendruk steeds verder opvoerde, liep ook de druk der kredieten op en werden de markten om de mallemolen aan het draaien te houden, overladen met overschotten, die op hun beurt massa’s dood kapitaal en kosten vertegenwoordigden, waardoor de prijzen der goederen uitzinnig stegen.
De, door NAZI Duitsland gedurende WO II, ingevoerde sociale diensten en wetten leidde in vele landen tot de installatie van complexe sociale dienstverlening, waar zich her en der een snelgroeiende corruptie en misbruik aan vast nestelde, en naast de eigen bevolking ook illegale en legale inwijkelingen gebruik van weten te maken.
Dat vertraging van deze mallemolen, of erger nog het stilvallen, wat vroeg of laat onvermijdelijk is, een catastrofale impact zou krijgen was al lang te voorzien, doch niemand bekommerde zich hierover.
Loonverlies bij de massa door stijgende misbruiken, verspillingen, kosten en kredieten, werd echter een strop rond de nek der industriëlen die hun rendabiliteit door verlaagde koopkracht en bijhorende verminderde productiviteit zien slinken tot het niveau van verlies. Hier komt nog bij dat steeds meer landen in de derdewereld, onze producten en productiesysteem overnemen, terwijl vooral in zuiderse landen de overlevingskost door gebrek aan noodzaak voor verwarming, duurzame behuizing en kleding aanzienlijk lager uitvalt en de bevolking dus ook lagere looneisen stelt, waardoor hun bedrijven aan lagere kosten kunnen produceren en de westerse markt zwaar beconcurreren. Oost Azië profiteert hierbij van het ontbreken van het individualisme dat het westen verzadigd van een egoïstische en egocentrische bevolking, waardoor de Aziaat zich niet zozeer inzet om het eigen imago, doch voor de eigen behoefte en welzijn zonder buitensporigheden. De pro Indonesische bevolking daar en tegen, die op het vasteland nog 20 à 30% van de bevolking uitmaakt en vooral langst de kusten verspreid leeft bekommer zich totaal niet om het eigen welzijn, wel om dit van het eigen nest, terwijl ook bij hen geen buitensporige eisen ontstaan, en men met een goede beloning vrede neemt.
Het nabije Europa ondervindt de concurrentie uit Azië aan den lijven en de Europese consument zal weldra moeten kiezen tussen betere Reconditionering van gebruikte materialen en voorwerpen, en de verhoging van de tweedehandse markt, of zullen hun welstand en comfort drastisch terug moeten schroeven.
Reconditionering van gebruikte voorwerpen betekend dat deze terug in een staat worden gebracht waarin zij gelijkwaardig aan nieuwe materialen of voorwerpen zijn of benaderen, terwijl er een belangrijke besparing op materialen en productiekosten wordt verworven, en het ook een intensieve tewerkstelling van deskundigen vereist wat ook de gezinsinkomens moet kunnen verzekeren. Degelijk proces zal echter de massaproducties die we nu kennen terug dringen, waardoor ook massale ontginning en verspilling van grondstoffen zullen afnemen.
Onze westerse landen teren vaak te veel op een tweede inkomen per gezin, wat door oplopende lasten het gezin met één inkomen in de kou zet. Men moet echter terug naar een maatschappij waar elk gezin van één minimum inkomen menswaardig kan overleven, waardoor de extreem hoge lonen afgeroomd zullen moeten worden.
Politici ijveren voor de beschikking van spaargelden om de industrie terug op een aanvaardbare koerst te krijgen, doch gezien de huidige situatie en de grote overschotten in productiecapaciteiten is dit een vooraf verloren zaak en slechts boter aan de onherroepelijke galg. Wil men de economie stimuleren en de groei in de tewerkstelling aanpakken, moet men er voor zorgen dat de lasten komen daar waar er draagkracht is en de arbeid ontlasten. Arbeid ontlasten en het redelijke inkomen van de arbeider en zijn gezin verzekeren, moet arbeid aantrekkelijk maken, terwijl de lasten op producten of verbruik moeten opgedreven worden zodat de grootste eindverbruiker de zwaarste lasten draagt. Ook het opdrijven van lasten op zuivere luxe producten tegenover ontlasting van levensmiddelen en noodzakelijke producten kan een ontlasting van de arbeid bevorderen en gelijktijdig een betere levenstandaard voor de verdienstelijke bevolking bewerken.
In dichte woongebieden of daar waar deze een betere bestemming kunnen krijgen, moeten braakgronden, verwaarloosde woonpanden, meervoudige woonsten en soortgelijke verspillingen, om optimale benutting van openbare en particuliere eigendommen te verzekeren, extra belast worden.
Groei is onmogelijk, tenzij de automatisering terug gedrongen of extra belast worden in plaats van de arbeid of arbeider. Automatisering heeft tot gevolg dat bedrijven extreme winsten kunnen noteren zonder een aanzienlijke tewerkstelling, zoals nu al in de petrochemische industrie het geval is. Redelijke spreiding der middelen en winsten moet de koopkracht der zwakste onder de verdienstelijke bevolking verbeteren, wat slechts kan door het inperken of hoger belasten van vermogens en extreem hoge inkomsten.
Men wil overal meer werk creëren, wat in de strijd van onze politici om kiezers te winnen, een graag gebruikt onderwerp is en mooi overkomt, doch dit is slechts boter aan de galg en puur boerenbedrog.
De markten zijn oververzadigd terwijl onze westerse economie door modernisatie en automatisering een te hoge productiviteit levert bij een te lage bezetting door arbeidskrachten en bedienden. Uiteraard komt het gemiddelde inkomen per gezin in het gedrang terwijl machines op hun prestatie niet belast worden, waar dat wel zou moeten zijn om de minder inkomsten door dalende tewerkstelling te compenseren, en de actieve bevolking te ontlasten. Men heeft de keuze, ofwel belast men de automatiesering, ofwel trekt men de lasten op producten op. Lasten moeten trouwens gericht worden naar de consumptie van niet noodzakelijke en vooral milieu belastende producten, doch ook oplopend naar pure luxe producten en verspillingen.
Betere spreiding van verdiensten onder de verdienstelijke bevolking en de afbouw van het parasitisme kunnen de industrie en economie terug op dreef brengen, niet het domweg beogen van het creëren van arbeidsplaatsen. Het westen moet op het terrein van producties afbouwen naar het redelijke niveau, niet opbouwen naar het absurde zoals in het verleden het geval was.
Westers egoïsme en egocentrisme geven echter via sociale degradatie voeding aan de psychopathische geldgier van een minderheid, doch vormen ook een tijdbom waarop de westerse maatschappij steunt.
Abonneren op:
Posts (Atom)


