dinsdag 30 oktober 2012
Reconstruction of the European economy.
Employment and reconstruction of the economy, is this a joke?
First and foremost, one should not lose sight of that mass production and automation, by high burdens on labor, was constantly promoted. Out of necessity to production and high wage costs to lower were forced to replace humans by using machines. High turnover and mass sales had the system to maintain. The Second World War scattered by the Nazi system, through by Germany occupied territories, a system of comprehensive social provision and protection for the employee, so the industry is suddenly an almost twofold wage placed saw. There raw materials at ridiculously low prices from the third world were introduced this system yielded both industry and governments big money. The end of the colonial occupation also brought the end of the robbery of raw materials from developing countries and thus an inevitable change in the system. Although the spoil of colonial territories and third world tried to absorb through trade agreements with former colonies, they came here on little understanding and readiness, often violence against deemed undemocratic rulers were argued as reason in these areas to their own vassals in power to bring. (Congo – Rwanda - The Middle East - etc.)
Both the industrialization and production on the assembly line, as the improved incomes of workers and employees boosted further modernization and industrialization, just as the wealth among the laborer. Under pressure from unions became better pay a commonplace and increased wealth among the people, a fact that many governments generously was to seized to the labor costs by additional taxes, driving down the wage burden for industry and workers further increased. The industry, however, can catch its costs by charging a higher price to the consumers to charge, the employee there and not against, and thus must carry the full burden. The massive deployment of women workers in the circuit, however, caused many families exceptional but well deserved prosperity.
Where Western companies, governments and individuals, with the support of abundant credit, their lifestyle and investment under the seemingly endless stream of good buy products and raw materials, the mutual competition and opulence at its best had fed, runs eventually the mill spoke to overproduction and debt mountain by governments, businesses and individuals.
The rise of emerging economies and the postwar industrial rise of East Asia with Japan in the lead deployed a huge competition for the western industry.
The collapse of the system was to them that followed the global trend to predict, but also betrayed the logic that this could not indefinitely continue. Reconstruction of the western economy to the model for 2000 is a delusion, far beyond the capabilities of Western society.
Money and power have their place conquered and a great deal of the population is infected, and while luxury one became common, offered this the Psychopathic money vulture (Aryan disease) the opportunity to head to stabbing some extra nutrition gave to cultures as greed, fraud and corruption.
Through the years his rights far from commensurate with responsibilities grew, and became more and more rights and benefits granted to those who were not useful for the community, beside a mass of benefits and allowances to managers and agents disproportionate granted. Observe that in many of the Western countries, rights and benefits are recognized on the basis of political affiliation, which is just a spark in the powder keg of corruption.
A drastic change is more than necessary, but this is, especially in Europe, first and foremost the restoration of democracy needed, which can only by inflating the European Union and through forming a confederation. However, the inequality in all areas of the Member States is and remains in the short and medium term disabilities that the Union will destroy, and make progress impossible. Through a confederation Europe can still grow into a unit, without the relationship with the people will be broken.
Countries like Belgium are not only burdened with the patronizing of Europe, but have al by al also to deal with the fact that their democracy through the influence of the monarchy is an empty box. Those corruptions in services of the monarchy are maintained and democratic majorities in the country set aside as the monarch wish, may be no surprise. Obviously, the legal certainty associated with such circumstances undermined, and citizens can rely on fewer rights than criminals and illegal immigrants, while the law despite integrity in most judges is a sick joke. In immense codes every possible dispute over legal articles handled, allowing the skill and judgment of the judges is curtailed, while the amount of laws and exceptions to the law and rights makes jurisdiction far of easy and clear. This ill-digested information of rights is especially valuable for those who spend time and money to manipulate rights to their will, so that Joe Public has little chance to count for his rights.
An even greater handicap is the case-limitation in time and barring of the facts, so that rich people a procedure be able to stretch to the deadline and thus go unpunished, while the period for which a procedure on appeal must be waged, often is so short that the injured victim often too late to know that there is an appeal was possible. In certain lawsuits can and may people privately act to defend their own rights, but here is Joe Public often through corrupt verdicts put to shame, making the victim his confidence in the law is beaten to pieces, and he discouraged will relinquish further steps to his rights to claim. The latter harms the jurisdiction and contributes to the mistrust and disbelief in the law and servants for law and order by the majority of the population.
Reconstruction of employment is the first obstruction that must be taken.
Economy restores to its former glory, it seems impossible and not advisable, but employment can be recovered so that the economy can achieve a balance and prosperity for the deserving population at a healthy level is maintained. Here is the internal autonomy the only track that this target within a national and custom range will bring.
For Belgium, would by abolishing the monarchy the democracy and rights of the people safeguard. Monarchies have opposing interests than democracies, and may where his political influence by law or buying their personal interests prevail as disadvantages of the people.
Subvention for companies may be abolished; leaving only healthy and well-managed companies can develop and remain.
Taxes on extreme luxury should be further increased.
Taxes on a second home must be drastically increased.
Corruption must be fight through cumulating posts for mandataries and senior officials to ban. Personal income from employment, business or mandate of the spouse or legal partner of high state officials and senior officials has to be banned.
Corporate profits should be taxed higher, even if they are not being paid out.
To encourage recruitment of more workforces there is a need for load reductions. Labor remuneration must be basically relieved up till a net basic income of 2000 €.
In Belgium, one must purchasing power for meritorious people by ensuring basic household incomes extra exempt from 1000 € per family, plus € 700 per family member. (Ex. Man + Woman = 1000 € + (2x700) = 2400 € free of encumbrances by the Index 01.11.2012 - family allowances, disability and other welfare benefits stands out of calculation. This minimum requirement is anno 2112 still far away.)
CPAS reduce to compensation for lawful citizens.
Unemployment benefits linked to the number of working years, except unemployment at force majeure, such as proved closure or dismissal by restructuring etc.
Immediate deportation of illegal immigrants who are not flee for threatening situation and who their identity can't undisputed prove.
Encouraging reuse of materials and companies that specialize in recycling, which is particularly to high employment will result.
Reconstruction of the wealth for the deserving population is the next obstruction.
Anyone who does not want to work for the community can't rely on acquired rights or merits.
Reconstruction of wealth is a fact that can only be achieved through job creation with decent income for the working population, not by the working population to exploit, nor by the worker to keep into charge until the age over 60 years, for their full retirement. Practice, just as the science point to the fact that the labor force after their 60th still 100% productive, only to the exceptions should be counted. The abolition of unemployment compensation law for the recent graduate should lead to a higher rate of employment among young people, eliminating the need for longer working at the workers above 60 years can be minimized.
Without drastic action to restore employment we will be facing uprising of the mass.
The Belgian Governments of the last decades have their voters mislead with employment statistics based on non productive and part-time employment refine, and encouraging them by showing their statistics which are by this way to decorate, making it an unfair picture of the economic situation to the population was shown, while their mandataries shamelessly grabbed the money.
Training should be better tailored to the local needs of local industrial activities in consultation with the industries.
It is time that governments in this narrow country will take into account the need of knowledge of English as a second language and this is going to offer, so the youth were better armed against the future and the increasing globalization in all areas. Lack of knowledge of English will in the near future, each employee his chances of a decent respect to adopt limit.
Heropbouw van de Europese economie.
Tewerkstelling en heropbouw der economie, laat ons niet lachen!
Eerst en vooral mag men niet uit het oog verliezen dat men de massaproductie en automatisering, door hoge lasten op arbeidsuren, voordurend heeft gestimuleerd. Uit noodzaak om productiekosten en hoge loonkosten te drukken werden noodgedwongen mensen vervangen en machines ingezet. Hoge omzet zn massa verkoop moesten het systeem in stand houden.
De tweede wereldoorlog verspreide het NAZI systeem over de, door Duitsland, bezette gebieden, een systeem met uitgebreide sociale voorziening en bescherming voor de werknemer, waardoor de industrie zich plots voor een nagenoeg tweevoudige loonkost geplaats zag. Daar grondstoffen tegen belachelijk lage prijzen uit de derdewereld werden ingevoerd leverde dit systeem zowel de industrie als overheden grof geld. Het einde van der koloniale bezettingen brachten ook het einde van de roof van grondstoffen uit ontwikkelingslanden en daarmee ook een onvermijdelijke ommekeer in het systeem. Hoewel men de roof der koloniale gebieden en derde wereld trachtte op te vangen door handelsovereenkomsten met voormalige kolonies, stuitte men hier op weinig begrip en bereidheid, waardoor vaak geweld tegen vermeent ondemocratische heersers werd aangevoerd om in deze gebieden hun eigen vazallen aan de macht te brengen. (Kongo – Rwanda – Het middenoosten – enz.)
Zowel de industrialisering en productie aan de lopende band, als de verbeterde inkomens der arbeiders en werknemers stuwden de modernisering en industrialisering verder op, net zoals de welstand bij de werkende bevolking. Onder druk van vakbonden werd het betere loon een gemeengoed en steeg de welstand onder de bevolking, een gegeven dat door vele overheden gul werd aan gegrepen om de loonlasten door extra belastingen op te voeren, waardoor de loonlasten voor industrie en werknemer verder stegen. De industrie kan echter haar kosten door rekenen aan de consument en wentelt daarmee de hogere lasten af, de werknemer daar en tegen niet, en moet dus de volle lasten dragen. De massale inzet van vrouwen in het werknemerscircuit, veroorzaakte echter bij vele gezinnen een uitzonderlijke doch welverdiende welstand.
Waar westerse bedrijven, overheden en particulieren, met steun van overvloedige kredietverlening, hun leefwijze en investeringen op grond van de schijnbaar eindeloze stroom van goedkopen producten en grondstoffen, de onderlinge competitie en weelde ten top hadden gevoerd, loopt uiteindelijk de molen spaak op overproductie en schuldenbergen bij overheden, ondernemingen en particulieren.
De opkomst van nieuwe industrielanden en de naoorlogse industriële opmars van Oost Azië met Japan op kop, ontplooide een reusachtige concurrentie voor de westerse industrie.
De instorting van het systeem was voor hen die de wereldwijde evolutie volgden te voorspellen, doch ook de logica verried dat dit niet eindeloos kon blijven duren. Heropbouw van de westerse economie naar het model van voor 2000 is een waanbeeld en zinsbegoocheling, ver buiten de mogelijkheden van de westerse maatschappij.
Geld en macht hebben echter hun plaats veroverd en een groot deel van de bevolking geïnfecteerd, en terwijl luxe een gemeengoed werd, bood dit de Psychopathische geldgier (Arische ziekte) de gelegenheid om de kop op te steken wat extra voeding gaf aan graaicultuur, fraude en corruptie.
Door de jaren zijn rechten ver van evenredig met plichten gegroeid, en werden steeds meer rechten en voordelen toegewezen aan hen die zich niet nuttig maakten voor de gemeenschap, naast een stroom van voordelen en vergoedingen die voor verantwoordelijken en mandatarissen buiten elke proportie worden toegekend. Neem hierbij dat in vele der westerse landen, rechten en voordelen worden erkend op grond van politieke kleur, wat slechts de vonk in het kruitvat der corruptie doet terechtkomen.
Een drastische ommezwaai is meer dan nodig, doch hiervoor is, vooral in Europa, eerst en vooral het herstel van de democratie nodig, wat slechts kan door het opblazen van de Europese Unie en deze om te vormen tot een confederatie. Echter de ongelijkheid op alle terreinen der lidstaten, is en blijft op korte en middenlange termijn een handicap die de Unie de nek omwringt, en vooruitgang onmogelijk maakt. Via een confederatie kan Europa toch tot een eenheid groeien, zonder dat de band met het volk verbroken wordt.
Landen als België zitten niet alleen met de betutteling van Europa opgezadeld, doch hebben op de koop toe af te rekenen met het feit dat hun democratie via de invloed van de monarchie een lege doos is. Dat de corruptie ten diensten van de monarchie onderhouden wordt, en de democratische meerderheden in het land terzijde worden geschoven waar het de monarch past, mag niemand verwonderen. Uiteraard wordt de rechtszekerheid bij dergelijke toestanden ondermijnd, en kan de burger op minder rechten steunen dan criminelen en illegalen, terwijl de rechtspraak ondanks integriteit bij de meeste rechters een lugubere grap is. In immense wetboeken wordt elk mogelijk dispuut via wetsartikels behandeld, waardoor de bekwaamheid en oordeelkundigheid der rechters aan banden wordt gelegd, terwijl de hoeveelheid der wetten en uitzonderingen de rechtspraak en rechten onoverzichtelijk maken. Deze onoverzichtelijkheid is vooral waardevol voor hen die tijd en geld kunnen besteden om recht naar hun hand te zetten, zodat de Jan Publiek nauwelijks kans heeft om op zijn rechten te hunnen rekenen.
Een nog grotere handicap in de rechtspraak is limitering in tijdsduur en verjaring der feiten, waardoor kapitaalkrachtigen een procedure weten te rekken tot de termijn verstreken is en hierdoor vrijuit gaan, terwijl de termijn waarin een procedure of beroep gevoerd moet worden, vaak zodanig kort is dat de benadeelde niet zelden te laat te weten komt dat er nog beroep mogelijk was. In bepaalde rechtzaken kan en mag de particulier zelf zijn rechten verdedigen, doch hier wordt Jan Publiek niet zelden via corrupte uitspraak voor schut gezet, waardoor de gedupeerde zijn vertrouwen in de rechtspraak aan diggelen wordt geslagen, en hij ontmoedigd af zal zien van verdere stappen om zijn rechten op te eisen.
Vooral dit laatste schaad de rechtspraak en draagt bij tot het wantrouwen en ongeloof in de rechtspraak en het recht bij de meerderheid van de bevolking.
Heropbouw van de tewerkstelling is de eerste hindernis die moet genomen worden.
Economie herstellen naar de oude glorie, lijkt onhaalbaar en zelfs niet wensbaar, doch tewerkstelling kan men herstellen zodat de economie een evenwicht kan bereiken en de welstand voor de verdienstelijke bevolking op een gezond peil kan blijven. Hier is echter de interne autonomie de enige piste die dit doel binnen een landelijk en aangepast bereik zal brengen.
Voor België moet de monarchie afgeschaft worden wil men de democratie en rechten van de bevolking vrijwaren. Monarchieën hebben tegengestelde belangen dan democratieën, en kunnen daar waar zijn politieke invloed hebben of kopen, hun persoonlijke belangen laten primeren ten nadelen van het volk.
Subsidieringen van bedrijven mag men gerust afschaffen, waardoor slechts gezonde en goed beheerde bedrijven tot ontwikkeling kunnen komen en overblijven.
Lasten op extreme luxe moet verder verhoogd worden.
Lasten op een tweede verblijf moet men drastisch verhogen.
Corruptie moet bestrijden door cumulaties van ambten voor mandatarissen en topambtenaren te verbieden. Persoonlijk inkomen uit tewerkstelling, onderneming of mandaat van de echtgenote of wettelijke partner van mandatarissen en topambtenaren verbieden.
Bedrijfswinsten moet men hoger belasten, ook indien deze niet uitgekeerd worden.
Werving van personeel door oplopende lastenverminderingen naar het aantal werknemers bemoedigen. Arbeidsuren moet men direct ontlasten tot een netto basisinkomen van 2000€.
In België moet men koopkracht voor de verdienstelijke bevolking verzekeren door basis gezinsinkomens extra vrij te stellen vanaf 1000€ per gezin, vermeerderd met 700€ per gezinslid. (Vb. Man + Vrouw = 1000€ + (2x700) = 2400€ vrij van lasten index 01.11.2012 – kinderbijslag, invaliditeit en andere sociale uitkeringen niet inbegrepen. Een minimum behoefte waarvan men anno 2112 nog ver verwijderd is.)
OCMW herleiden tot tegemoetkoming voor legale burgers.
Werkloosheidsuitkeringen koppelen aan het aantal gepresteerde jaren, uitgezonderd werkloosheid door toedoen van heerkracht, zoals bedrijfssluiting of bewezen ontslag door herstructurering enz.
Directe uitzetting van illegalen die geen bedreigende situatie ontvluchten of hun identiteit niet onbetwist kunnen aantonen.
Het aanmoedigen van hergebruik van materialen en bedrijven die zich op hergebruik specialiseren, wat vooral een hoge tewerkstelling zal opleveren.
Heropbouw van de welstand voor de verdienstelijke bevolking is de volgende hindernis.
Diegene die zich niet in wil zetten voor de gemeenschap kan zich ook niet beroepen op verworven rechten of verdiensten.
Heropbouw van de welstand is een gegeven dat slechts kan gerealiseerd worden door werkverschaffing met redelijk inkomen voor de werkende bevolking, niet door de werkende bevolking uit te buiten, noch door de arbeider tot werken te dwingen tot op de leeftijd boven de 60 jaar, om een vol pensioen te genieten. De praktijk net zoals de wetenschap wijzen op het feit dat de werkkrachten die na hun 60ste nog 100% productief zijn, slechts tot de uitzonderingen moeten gerekend worden. Het afschaffen van vergoedingsrecht voor werkloosheid voor de schoolverlaters moet leiden tot een hogere graad van tewerkstelling bij jongeren, waardoor de noodzaak voor langer werken bij de arbeiders boven 60 jaar vervalt.
Zonder drastische maatregelen om de tewerkstelling te herstellen loop men de volksopstand tegemoet.
De Belgische regeringen der laatste decennia hebben hun kiezers bedrogen met tewerkstellingscijfers op basis van niet productieve en deeltijdse tewerkstelling, en het aanmoedigen hiervan om hun statistieken hiermee te tooien, waardoor men een oneerlijk beeld van de economische toestand aan de bevolking voorhield, terwijl hun mandatarissen schaamteloos het geld binnen graaiden.
Scholing moet lokaal beter afgestemd worden op de noden van plaatselijke industriële activiteiten in overleg met de industrieën.
Het wordt tijd dat men in dit bekrompen landje rekening gaat houden met de noodzaak van de kennis van het Engels, en dit als tweede taal gaat aanbieden, zodat de jeugd beter bewapend is tegen de toekomst en de toenemende globalisering op alle terreinen. Gebrek aan kennis van het Engels zal in de naaste toekomst elke werknemer zijn kansen om een degelijke betrekking aan te nemen beperken.
donderdag 4 oktober 2012
'Crisis duurt zeker tien jaar'
'Crisis duurt zeker tien jaar' (De Tijd 4/10/12)
Het duurt zeker 10 jaar vanaf het begin van de financiële crisis voordat de wereldeconomie weer in goede vorm is. Dat zei topeconoom Olivier Blanchard van het IMF woensdag tegen de Hongaarse nieuwssite Portfolio.hu.
Turbulente tijden en financiële chaos: (E-Mail aan VB Antwerpen 22/10/2008 - 9H36 AM)
De Financiële crash was al lang in aantocht, en hierdoor niet alleen voorspelbaar, doch is momenteel duidelijk in een beginfase.
Westerse welstand was destijds een privilege der edelen en heersers, doch groeide door verenigingen en bundelingen der gilden en vakverenigingen uit tot een steeds grotere groep in onze westerse samenleving.
De bronnen van deze welstand, destijds plundering der bevolking door de adel, later door plundering der kolonies, en heden door uitbuiting van lage loonlanden, slinken zienderogen.
Door gebruik van arbeid in lage loonlanden, groeiende modernisatie en automatisering, zal dit leiden tot een drastische inkrimping der productieve inspanningen (door mankracht) in westerse landen. De verplaatsing van nuttige productiviteit naar automaten en derdewereldburgers heeft nochtans tot gevolg dat men verhoudingsgewijs steeds minder moet uitgeven aan arbeid en westerse werkkrachten, waardoor ondanks dalende marktprijzen, de afzetmarkt in westerse landen geleidelijk zal krimpen. Een krimpende afzetmarkt die, als gevolg van de lage lonen in de derde wereldlanden, daar nauwelijks toeneemt, wat dus geen compensatie biedt.
Ook de voormalige vlucht naar het oosten
leverde de westerse samenleving slechts windeieren, terwijl de hard werkende
oosterlingen hun aandelen zagen stijgen, werd het westerse aandeel steeds
kleiner. De oosterse welstand gaat dan ook snel de hoogte in.
Plunderingen van de eigen bevolking en de derde wereld ondervind steeds meer weerstand. Wat voor 50 en meer jaren eenvoudig kon, kwam met de radio en vooral de TV op de helling, de bevolking werd mondig en wetend, doch vooral de PC en het onbegrensde en webverkeer is het keerpunt in mogelijkheden en communicatie. Voor iedereen en overal is er communicatie en informatie, en de burgerij van hoog tot laag is wetend.
Het moet duidelijk zijn dat de schijnbare welstand in het westen, geleidelijk een holle doos werd, een opbouw zonder grondvesten en te zwak om overeind te blijven, uitgehold door privileges en rechten, die slechts in de westerse wereld worden aanvaard, rechten die het kapitalisme moeten ondersteunen, ten kosten van burgers en consumenten.
Het hoge aanbod van moderne technologie en amusement voor particulieren, creëerde een groeiende vraag met uitzinnige winsten voor ondernemers en producenten, terwijl overheden en banken, meer en meer krediet en waarborgen moesten aanbieden. Ook de stijgende stroom van derdewereld burgers die met alle geweld in het westen aan de slag willen, en niet zelden illegaal en onderbetaald aan de slag gaan, boog een steeds grotere geldstroom om naar de derdewereld, doch in die landen is de behoefte beperkt en de vraag naar westerse middelen en luxe gering, waardoor dit geld, vaak verspreid over een grote groep van mensen een zeer verspreide doch beperkte behoefte dekt, en nauwelijks voor het westen nuttige koopkracht en afzet biedt.
Hoge productiviteit met overproductie, stuit nochtans op een verzadiging der markten met afname van koopkracht, versterkt door snel stijgende behoefte aan huisvesting en voedsel. De snelle klim aan noodzakelijke middelen, waardoor de prijzen waanzinnig snel stijgen maken dat er steeds minder middelen resten voor luxe.
Bedrijven dreigen geleidelijk door krimpende vraag en over modernisatie, in overcapaciteit te komen, waardoor deze bedrijven daarom verlieslatend worden, met een niet te stuiten negatieve spiraal tot gevolg. Een spiraal met een niet meer te stuiten sneeuwbal effect.
Ook het ontbreken van individualisme, en de daaraan gekoppelde behoefte aan competitie, bij niet westerse volkeren, belet hun uitzinnige behoefte en de groei van hun afzetgebied zoals we deze in het westen kennen.
Stijgend verbruik in westerse landen, zonder directe productiviteit, en stijgende productiviteit in de derdewereld zonder toenemende koopkracht, vormt een toenemende geldstroom naar de derdewereld, om er uitzinnig vele in hun behoefte te voorzien, terwijl deze mensen, naar onze normen althans, armoedig en onbezorgd verder leven, zal uiteindelijk de doos van ons kapitalisme verder uitgehold geraken.
Ook de uitzinnige bevolkingsgroei, kunstmatig verwekt door onverantwoorde en uitzinnige interventies en medische technologie, hollen uiteindelijk de mogelijkheden en bronnen uit, waardoor voorraden schaars, doch kosten en inspanningen, steeds duurder worden.
Natuurlijke hulpbronnen worden kunstmatig opgedreven, terwijl deze vaak uizinnig kostbare ingrepen, niet alleen voor ontwrichting zorgen, doch ook een beroerd resultaat geven, terwijl massa’s kostbaar voedsel van plantaardige of dierlijke aard, perslot uit noodzaak vernietigd moet worden. Verliezen die zich hierdoor opstapelen, worden door subsidies aan de producent en ondernemer verheeld.
Doch ook hier zit een adder onder ‘t gras, daar kosten en verliezen met overheidsinterventies opgevangen worden, afgewend naar de gemeenschap, terwijl net hierdoor de koopkracht van de massa verder ondergraven wordt.
Ook de bescherming van spaarders en
speculanten, zal ook nu, naar middeleeuwse gewoonte, op de werkende massa der
belastingbetalers worden afgewend.
Alle inspanningen ten spijt, is er iemand die de rekening dient te vereffenen, en dit zal niet de kapitalist zijn, doch wel als van oudsher de bevolking en arbeider, doch de factuur zal blijven oplopen, en plunderingen kennen steeds een grotere weerstand en kostprijs.
Hendrik Leenders
De Europese muntunie, oktober 2012.
Het duurt zeker 10 jaar vanaf het begin van de financiële crisis voordat de wereldeconomie weer in goede vorm is. Dat zei topeconoom Olivier Blanchard van het IMF vandaag tegen de Hongaarse nieuwssite Portfolio.hu.
Blanchard bepleit in het interview een grotere solidariteit tussen leden van de eurozone en meer integratie in fiscaal en economisch beleid. Hij zei dat Europa verder moet gaan met integreren, wil de monetaire unie een succes worden. "Ik denk dat het vooruit of achteruit moet gaan. Het kan niet blijven zoals het is. Ik denk dat niemand echt achteruit wil gaan."
Grotere monetaire solidariteit tussen de leden van de unie zullen de unie verder ontwrichten, gezien de economische en mentale ontwikkelingsachterstand in enkele van haar gebieden, alleen kan leiden tot grotere weerstand bij de bevolking van ontwikkelde gebieden die de lasten en crisis zullen moeten dragen, en waarvan de massa van laaggeschoolden al werkend in armoede dreigen te verzinken, een fenomeen dat in bepaalde welvarende landen al realiteit is, waar een gezin op één inkomen terugvalt.
Het probleem met de muntunie is dat er landen zijn aangesloten die economische en monetair te ver van elkaar verwijderd zijn en dus geen eenheid kunnen vormen zonder dat dit ten kosten gaat van de sterk geëvolueerde leden van de Unie.
Vooral de oprichting van de muntunie was een voorbarige stap, onvoldoende voorbereid door gelijkschakeling op economisch vlak en monetaire interne capaciteit, terwijl Europa al te kampen had met de extreem sterke opkomst van vooral Aziatische groeilanden, en hun opkomende financiële impact op de wereldmarkt en vooral op het nabije Europa.
De unie leverde tot noch toe geen meerwaarde tegenover de vroegere economische samenwerking, doch kost de burger massa’s geld en biedt slechts Eurocraten keizerlijke inkomens door allerlei postjes in bestuursraden en bijkomende snoepjes die hen worden toegestoken, waardoor het verzet op controle op hun vermogen (de liberale eurocommissaris Karel De Gucht indachtig) ook logisch is. Het is echter duidelijk dat de vergroting van het politieke toneel, zoals dit door uitbreiding tot een Europese Unie slecht windeieren aan de bevolking heeft geleverd, terwijl het geheel onoverzichtelijk wordt en de misbruiken zich evenredig met de rijkdom der regeringsleden en High Society uitbreiden.
De vraag dringt zich op, of Europa deze crisis ooit te boven zal komen, tenzij men lasten extreem verhoogd naar de aanschaf van extreme luxe en op geldbeleggingen van hogere waarden, en men onbeperkt extreme vermogens, vooral van mandatarissen, mag controleren. Men kan niet eeuwig doorgaan met het plunderen van de werknemer, zonder in een wereldwijde burgeroorlog terecht te komen.
woensdag 3 oktober 2012
Crisis: De sneeuwbal krijgt vaart!
'Crisis duurt zeker tien jaar' (De Tijd 4/10/12)
Het duurt zeker 10 jaar vanaf het begin van de financiële crisis voordat de wereldeconomie weer in goede vorm is. Dat zei topeconoom Olivier Blanchard van het IMF woensdag tegen de Hongaarse nieuwssite Portfolio.hu.
Turbulente tijden en financiële chaos: (E-Mail aan VB Antwerpen 22/10/2008 - 9H36 AM)
De Financiële crash was al lang in aantocht, en hierdoor niet alleen voorspelbaar, doch is momenteel duidelijk in een beginfase.
Westerse welstand was destijds een privilege der edelen en heersers, doch groeide door verenigingen en bundelingen der gilden en vakverenigingen uit tot een steeds grotere groep in onze westerse samenleving.
De bronnen van deze welstand, destijds plundering der bevolking door de adel, later door plundering der kolonies, en heden door uitbuiting van lage loonlanden, slinken zienderogen.
Door gebruik van arbeid in lage loonlanden, groeiende modernisatie en automatisering, zal dit leiden tot een drastische inkrimping der productieve inspanningen (door mankracht) in westerse landen. De verplaatsing van nuttige productiviteit naar automaten en derdewereldburgers heeft nochtans tot gevolg dat men verhoudingsgewijs steeds minder moet uitgeven aan arbeid en westerse werkkrachten, waardoor ondanks dalende marktprijzen, de afzetmarkt in westerse landen geleidelijk zal krimpen. Een krimpende afzetmarkt die, als gevolg van de lage lonen in de derde wereldlanden, daar nauwelijks toeneemt, wat dus geen compensatie biedt.
Ook de voormalige vlucht naar het oosten
leverde de westerse samenleving slechts windeieren, terwijl de hard werkende
oosterlingen hun aandelen zagen stijgen, werd het westerse aandeel steeds
kleiner. De oosterse welstand gaat dan ook snel de hoogte in.
Plunderingen van de eigen bevolking en de derde wereld ondervind steeds meer weerstand. Wat voor 50 en meer jaren eenvoudig kon, kwam met de radio en vooral de TV op de helling, de bevolking werd mondig en wetend, doch vooral de PC en het onbegrensde en webverkeer is het keerpunt in mogelijkheden en communicatie. Voor iedereen en overal is er communicatie en informatie, en de burgerij van hoog tot laag is wetend.
Het moet duidelijk zijn dat de schijnbare welstand in het westen, geleidelijk een holle doos werd, een opbouw zonder grondvesten en te zwak om overeind te blijven, uitgehold door privileges en rechten, die slechts in de westerse wereld worden aanvaard, rechten die het kapitalisme moeten ondersteunen, ten kosten van burgers en consumenten.
Het hoge aanbod van moderne technologie en amusement voor particulieren, creëerde een groeiende vraag met uitzinnige winsten voor ondernemers en producenten, terwijl overheden en banken, meer en meer krediet en waarborgen moesten aanbieden. Ook de stijgende stroom van derdewereld burgers die met alle geweld in het westen aan de slag willen, en niet zelden illegaal en onderbetaald aan de slag gaan, boog een steeds grotere geldstroom om naar de derdewereld, doch in die landen is de behoefte beperkt en de vraag naar westerse middelen en luxe gering, waardoor dit geld, vaak verspreid over een grote groep van mensen een zeer verspreide doch beperkte behoefte dekt, en nauwelijks voor het westen nuttige koopkracht en afzet biedt.
Hoge productiviteit met overproductie, stuit nochtans op een verzadiging der markten met afname van koopkracht, versterkt door snel stijgende behoefte aan huisvesting en voedsel. De snelle klim aan noodzakelijke middelen, waardoor de prijzen waanzinnig snel stijgen maken dat er steeds minder middelen resten voor luxe.
Bedrijven dreigen geleidelijk door krimpende vraag en over modernisatie, in overcapaciteit te komen, waardoor deze bedrijven daarom verlieslatend worden, met een niet te stuiten negatieve spiraal tot gevolg. Een spiraal met een niet meer te stuiten sneeuwbal effect.
Ook het ontbreken van individualisme, en de daaraan gekoppelde behoefte aan competitie, bij niet westerse volkeren, belet hun uitzinnige behoefte en de groei van hun afzetgebied zoals we deze in het westen kennen.
Stijgend verbruik in westerse landen, zonder directe productiviteit, en stijgende productiviteit in de derdewereld zonder toenemende koopkracht, vormt een toenemende geldstroom naar de derdewereld, om er uitzinnig vele in hun behoefte te voorzien, terwijl deze mensen, naar onze normen althans, armoedig en onbezorgd verder leven, zal uiteindelijk de doos van ons kapitalisme verder uitgehold geraken.
Ook de uitzinnige bevolkingsgroei, kunstmatig verwekt door onverantwoorde en uitzinnige interventies en medische technologie, hollen uiteindelijk de mogelijkheden en bronnen uit, waardoor voorraden schaars, doch kosten en inspanningen, steeds duurder worden.
Natuurlijke hulpbronnen worden kunstmatig opgedreven, terwijl deze vaak uizinnig kostbare ingrepen, =iet alleen voor ontwrichting zorgen, doch ook een beroerd resultaat geven, terwijl massa’s kostbaar voedsel van plantaardige of dierlijke aard, perslot uit noodzaak vernietigd moet worden. Verliezen die zich hierdoor opstapelen, worden door subsidies aan de producent en ondernemer verheeld.
Doch ook hier zit een adder onder ‘t gras, daar kosten en verliezen met overheidsinterventies opgevangen worden, afgewend naar de gemeenschap, terwijl net hierdoor de koopkracht van de massa verder ondergraven wordt.
Ook de bescherming van spaarders en speculanten,
zal ook nu, naar middeleeuwse gewoonte, op de werkende massa der
belastingbetalers worden afgewend.
Alle inspanningen ten spijt, is er iemand die de rekening dient te vereffenen, en dit zal niet de kapitalist zijn, doch wel als van oudsher de bevolking en arbeider, doch de factuur zal blijven oplopen, en plunderingen kennen steeds een grotere weerstand en kostprijs.
Hendrik Leenders
zaterdag 15 september 2012
Vermogensbelastingen:
Men zal het als begrijpelijk en logisch zien dat rijke mensen zich verzetten tegen vermogensbelasting, doch dergelijke belastingen is een noodzaak om de economie der westerse landen te redden. Uiteraard volstaat het niet om vermogens oplopend in evenredigheid te belasten, indien dit niet gepaard gaat met het afbouwen van verspillingen en overdadige productiviteitscapaciteiten van de industrie. Verspillingen zijn onder anderen een gevolg van de creatie van wegwerpproducten die de industrie massale inkomsten leverden, een gang van zaken die men verschoonde met de opmerking dat dit in het belang was van de werknemer, daar er op deze wijze tewerkstelling werd gecreeerd. Verhoogde inkomens verheelden echter de oplopende lasten op de arbeidsinkomsten, terwijl een gezond systeem de lasten zou moeten leggen op de consumptie van luxe, en daarmee hen zou moeten treffen die het grootste gewin boeken, werd er net het tegenovergestelde bereikt, en de lasten in belangrijke maten naar de massa met matige tot kleine inkomsten verschoven.
Oplopende lasten op arbeid via meervoudig inkomen per gezin heeft ook de verspillingen bij overheden aangewakkerd, terwijl dergelijke verspillingen nog extra werden opgevoerd door illegale opcentiemen als smeergelden om overheidsopdrachten in de wacht te slepen, een vicieuze cirkel die verzekerd werd door verplichte en onvoorwaardelijke collegialiteit voor allen die mee op deze mallemolen willen genieten.
Dat dergelijke systemen leiden tot eindeloos oplopende verspillingen en graaiculturen is duidelijk en logisch, niemand van de gegoede is zonder meer bereid in te binden, en de lippen vervolgens opeen te houden.
De schijnwereld met schijnbare welstand.
Te hoge lasten op lonen en het sterk inperken van de inkomsten van arbeid, levert eerst en vooral een vals beeld van de inkomsten van de arbeid en daarmee de arbeider een vals gevoel betreffende zijn inkomen. Een vergelijkbaar fenomeen stellen we vast bij de bestrijding der criminaliteit, waarbij de veroordeelde zich na een korte periode, en slechts een deel van zijn straftijd terug op vrije voeten weet, ongeacht de omvang van zijn daden. Hier treft men in België echter uitzonderlijke ongelijkheden en worden extreem zware misdadigers als Dutroux en zijn trawanten, nauwelijks gestrafd, terwijl dergelijke misdadigers nooit meer in vrijheid zouden mogen gesteld worden, waar andere misdadigers voor minder omvangrijk geweld hun veroordeling volledig moeten uitzitten. Men kan slechts vermoeden dat dergelijke ongelijkheden slecht de belanghebbende kunnen wensen, waardoor men haast zeker kan aannemen dat deze niet tot de gevangenen of mededaders behoren, doch op andere vlakken belangen hebben, en gelijktijdig de macht om in te grijpen in de strafuitvoering.
De crisis is nog steeds in volle vaart.
Alle prognoses ten spijt, is er nog geen oplossing voor de crisis in zicht, en hebben de regerende partijen moeite met het ontplooien van doortastende maatregen. Het idee dat vele niet de politieke wil hebben of angst voor de reactie van het publiek, is slechts de pleister op een vermeende wonde. Men mag aannemen dat alle regeringsleiders, zonder uitzondering, behoren tot de uitzonderlijk vergoede klasse van de maatschappij, en dus niet staan te springen om doortastende maatregelen te nemen, gezien zij dan tot de slachtoffers van dergelijke ingrepen zullen behoren. Opposanten zullen echter wel met voorstellen komen aandragen, doch deze mogelijk terug opbergen eens zijzelf tot de beter vergoede klasse behoren en de vinger in de pappot hebben.
Het ontbreekt in sommige landen aan een overkoepelende controle en toezichthouder zoals een president, die door de bevolking de laan kan uit gestuurd worden. Landen met een koning als hoogste toezichthouder zijn principieel verbonden aan een moeilijk uit te sluiten gezag dat toezicht zou moeten verzekeren, doch waar de politiek of het volk nauwelijks vat op hebben.
De crisis brengt echter een kwaal duidelijk in het vizier, namelijk het feit dat het westen nog ver van democratie en volksbelang verwijderd is, terwijl het onderscheid tussen arm en rijk het sterkst toeneemt waar er nog een effectief gezag van een monarch meespeelt, zeker daar waar deze monarchie kan bogen op een aanzienlijk persoonlijk fortuin of overzeese belangen en exploitaties.
De politieke oplossing:
Dat er slechts weinig mogelijkheid is dat de grote klassieke partijen in Europa een degelijke oplossing zullen aansnijden is haast zeker. Hun strategie verlaten brengt hen immers naar het ongewisse, terwijl een belangrijk deel van hun achterban vaak uit de meer begoede klasse bestaat, die ook maar al te gul wil delen met hen die hun positie weten te vrijwaren.
De massa van minder begoede is echter wel groot, wat de politici zou kunnen verleiden, doch de massa is eveneens gemakkelijk met sprookjes en dromen te verleiden, een fenomeen dat maar al te graag door politici wordt uitgebuit om zich als de goede Sint en bijzondere weldoener voor te stellen, terwijl men op deze wijze ook de meer gegoede te vrede weet te stellen.
Het idee van economische groei:
Iedereen tracht de economie via groei terug op dreef te krijgen, wat gezien de overcapaciteit van de wereld industrie, absurd is. Allen moeten zich realiseren dat de industrie moet krimpen naar een gezond niveau, wat echter gezien de kosten voor productie een verschuiving naar groeilanden inhoud. De westerse landen moeten daardoor hun economie gaan richten naar meer duurzame producten en eigen behoefte, wat ook een inkrimping tot gevolg zal hebben, doch werkgelegenheid zal verplaatsen naar meer onderhoud en hergebruik. Ook de welstand zal in onze landen geleidelijk afnemen van overvloed naar een voldoende voor de massa, indien ten minsten de verdeelsleutel van de welstand eerlijk werd toegepast.
De huidige verdeelsleutel met overvloed voor slechts 10% van de wereldbevolking die ruim 90% van het kapitaal heeft en in overvloed leeft, zal zich geleidelijk door de onvermijdelijke stagnering in de westerse overvloed en het verzet van de misdeelde massa, grotendeels oplossen.
Dergelijke oplossing kan snel tot een goed einde gebracht worden was het niet dat vele politici der leidende partijen tot de drie grote politieke strekkingen behoren of zeg maar tot de 10% superrijken en vrezen voor hun overvloed. Op politieke wil moet men dus niet te zeer rekenen, en geld is een sterke verleiding waar zelfs de duivel voor danst.
Deze crisis zal dus zeker nog minstens 5 à 10 jaar nazinderen, doch het probleem zal niet zonder slag of stoot opgelost worden, en burgeroorlogen en massaal verzet zijn al in de maak of loeren om de hoek.
Wealth Taxes:
It will be as understandable and logical that rich people oppose wealth tax, but such tax is a necessity to the economy of Western countries to rescue. Obviously it is not enough wealth in proportion rising be taxed, if not accompanied by the reduction of waste and excessive productivity capabilities of the industry. Wastage are among others due to the creation of disposable products which the industry massive revenue yielded, a state of affairs that one spared by saying that this was in the interests of the employee, since by this way employment was created. Increased incomes conceal However the increasing burden on labor income, while a healthy system, the burden would be put on the consumption of luxury, and thus they should find who the greatest gain books, but they have just the opposite reached, and the burden be in major sizes to the masses with moderate to small income shifted. Rising labor costs through multiple income per family has also the wastage of governments fueled, while such wastage extra were boost by illegal surcharges and kickbacks to public procurement to win, a vicious circle that ensured by mandatory and unconditional solidarity for all who along on this merry-go-round to enjoy.
That such systems lead to endless rising waste and greed cultures is clear and logical, none of the well is no longer willing to back down, and then to shut the mouth.
The imaginary world of seeming prosperity.
Excessive burdens on wages and greatly mitigate the earnings of labor, provides first and foremost a false picture of the proceeds of labor and thus the worker a false sense on his income.
A similar phenomenon we observe in combating the crime, where the offender after a short period and only after a part of his sentence will be release, and this whatever the size of his crime. Here are found in Belgium, however, exceptional inequalities and are extremely serious criminals like Dutroux and his accomplices, barely punished, while such criminals never in freedom should come again, while other criminals for less extensive violence should serve their full sentence. One can only surmise that such inequalities only interested may wish, making we almost certainly can assume that they not to prisoners or co-perpetrators belong, but have interested by other reasons, and simultaneously the power to intervene in the sentencing.
The crisis is still full speed.
Despite All prognoses, but Sorry, there is no solution to the crisis in sight, and the ruling parties have difficulty by vigorous steps. The idea that many do not have the political will or fear of the reaction of the voters is only a band aid on an alleged wound. One may assume that all government leaders, without exception, belong to the exceptionally reimbursed class of society, and so are reluctant to take more decisive steps, as they themselves to the victims of such interventions will belong. Opponents, however, will come forward with proposals, but it may be returned to the store once they to the better remunerated class belong and a finger in the pap jar has.
It is lacking in some countries to a comprehensive control and regulator as a president, which by the population can be exclude. Countries with a king as supreme regulator is fundamentally linked to a difficult to exclude supervisory authority who should ensure govern, while the politics or the people hardly get power on.
The crisis brought an ailment clearly in sight, namely the fact that the West is still far from democracy and of people's interest, while the distinction between rich and poor strongest increases where there is an effective authority of a monarch playing along, especially where this monarchy can boast a considerable personal fortune or overseas interests and exploitation.
The political solution:
That there is little possibility that the great classical players in Europe will broach a solid solution is almost certain. Their exit strategy brings them indeed to limbo, while an important part of their supporters often the more affluent class exists, which only too generous to share with those who know their position to safeguard. The mass of less well-off is great, what the politicians might be tempted, but the mass is also easy with fairy tales and dreams to seduce a phenomenon only too happy to be exploited by politicians to themselves as the good Saint and special benefactor to imagine, as in this way the more affluent to know to make happy.
The idea of economic growth:
Everyone tries the economy through growth going again to get, which given the overcapacity of the global industry, is absurd. All must realize that the industry must shrink to a healthy level, which, however, given the cost of producing a shift to emerging countries content. The Western countries should therefore focus their economy towards more sustainable products and own needs, which is also a contraction will result, but jobs will move to more maintenance and reuse. The prosperity in our countries will gradually decline from abundance to a sufficient mass, if at least the scale of wealth fairly be applied. The current distribution of abundance for only 10% of the world with over 90% of the capital and in abundant lives, will gradually through the inevitable stagnation in the western abundance and the resistance of the deprived masses, largely disappear.
Such a solution can quickly be brought to a successful conclusion, it was not that many politicians of the ruling parties of the three major political ideologies belong or say to the 10% super-rich and fear for their abundance. On political will should not be too much to count, and money is a strong temptation where even the devil dances for.
This crisis will certainly have at least 5 to 10 years linger, but the problem will not be solved without a struggle, and civil wars and mass resistance are already in the pipeline or lurking around the corner.
vrijdag 7 september 2012
The slogan “More works in a healthy economy"?
They are talking about increasing economy and employment, but the markets are saturated, and the efficient and also cheap Asia occupies a large part of our production and trading market on which the employment in the West continues to decline.
Encouraging of mass production originally were a result of wars and armament, led to rapid and cheap production on the assembly line, while by necessity many women get to work were put. Termination of the world wars left the war industry an inheritance of industries well-oiled, adjusted and calculated to mass productions, which continue to profitable could be and remain, and were able to function in the process of production on the assembly line.
Many of these companies switched to the production of private and household objects and devices, using the presence of families with a second income from the working spouse. This allowed the working class to enjoy more and a greater prosperity reach.
Mass production led to mass line work and automation which is indispensable to evaluate the organization and lower labor costs associated with higher sales capabilities to assure and profitably, a fact that further automation required and therefore also increasingly workers on the side set. Improved wealth in the working class, however, in many countries exploited by taxing the productive masses and by an important part of the profits to industry and governments to distract. Eventually this system, particularly in combination with a second income gives an ever greater prosperity to the deserving population, whereby third world citizen to our western latitudes be lured. Increasing taxes on higher incomes led to greater extravagance of government where representatives themselves generously to credit did. The latter led to increasing competition with eventually a growing use of loans and debts to the masses and the government. While the combination of rising costs and wastage the burden pressure continues to boost, was also the pressure of credits and the markets were to the merry-go-round to run to keep loaded with surpluses, which in turn masses of dead capital and expenses represented, causing prices of goods rose frenzied.
The, by Nazi Germany during WO II, introduced social services and laws led in many countries to the installation of complex social services, where here and there a fast growing corruption and abuse to determine nested, and besides its own people also illegal and legal immigrants know how to use to make.
That delays or worse the stoppages of this merry-go-round, which sooner or later is inevitable, a catastrophic impact would have, must already be long foreseen, but nobody cared about.
Mass wage loss by increasing misuse, waste, costs and credits, however, was a noose around the neck of the industrialists that their profitability through reduced purchasing power and corresponding decreasing productivity reduce see to the level of loss. Here is the fact that more and more countries in the third world, our products and production take over, while especially in southern countries the survival costs due to lack of need for heating, sustainable housing and clothing significantly lower and the population thus lower wage demands, so their companies to lower costs of production and so the Western market heavily compete. An East Asia benefit from this lack of individualism that the west saturated a selfish and egocentric people, making the Asian is not so much commitment to their own image, but for its own needs and welfare without extravagance. The pro Indonesian population whatever, on the mainland presented still 20 to 30% of the population and especially near the coastlines scattered lives don't care to their own welfare, but to that of the nest, while their no excessive demands arise, and workers with a good reward takes peace.
The nearby Europe faces competition from Asia to firsthand and European consumers will soon have to choose between better Reconditioning of used materials and objects, and increase the secondhand market, or will their wealth and comfort drastically need screws down.
Reconditioning of used objects means that they be brought back in a State by which they are equivalent to new materials or objects or approach, while a significant savings in materials and production is acquired, and also an intensive employment of experts is required whatever the family income shall be assured. Solid process, however, the mass productions that we know reduce, causing massive exploitation and waste of resources will decrease.
Our Western countries count often too much on a second income, which by increasing burdens families with only one income in the cold set. However, we must return to a society where each family a decent minimum income earns to survive, so the extremely high wages will be creamed down.
Politicians work for the disposal of savings to the industry is heading back to an acceptable get, but given the current situation and the large surpluses in production capacities, this is a lost cause and just only grease to the irrevocable gallows. If one wants to boost the economy and handle growth in the employment, one must ensure that the burden falls where there is capacity and relieve the labor. Labor relieves and reasonable income of the worker and his family insure must make labor attractive, while expenses on products or consumption should be increased so that the largest final consumer bears the heaviest burden. Also the increase of loads on pure luxury products compared relief of food and necessary products may relieve the labor and simultaneously promote a better standard of living for the deserving people edit.
In dense residential areas or where they can get a better destination fallow land, shabby residential blocks, plurals residential houses and similar waste, to ensure optimum utilization of public and private property, has to be extra taxable.
Growth is impossible unless the automation reduced or be taxed, instead of labor or worker. Automation means that companies can gain extreme incomes without a significant employment, as already in the petrochemical industry is the case. Reasonable distribution of resources and profits, the purchasing power of the weakest among the deserving people improve, which can only by curtailing of extreme high income or higher taxing on such extremely high income.
Politicians everywhere want to create more work, which in the struggle of our politicians to voters to win, like used subject and beautiful happens, but this is just butter on the gallows and pure eyewash.
The markets are saturated while our western economy through modernization and automation has too high productivity at low occupation by workers and employees. Naturally, the average income per family is compromised, while machines on their performance are not taxed where it should be, to the lower revenue due to declining employment to compensate, and the active population to defecate. One has the choice either burden to the automation, or boosts the burdens on products. Expenses should indeed be directed to the consumption of unnecessary and especially environmentally harmful products, but also rising up to pure luxury products and wastes.
Better distribution of earnings among the deserving people and the reduction of parasitism, can bring industry and economy again on rails, but not simply through creating jobs. The west must in case of production, to reduce all to the reasonable level, not to build the absurd as in the past was the case.
Western selfishness and egocentrism however give power over social degradation to the psychopathic money vulture of a minority, but are also a time bomb which Western society support.
De slagzin “Meer werk in een gezonde economie”? Men heeft de mond vol over opvoering van economie en tewerkstelling, doch de markten zijn verzadigd, en het efficiënte en tevens goedkope Azië neemt een groot deel van onze producties en handelsmarkt over, waardoor de tewerkstelling in het westen blijft dalen. Het stimuleren van massaproductie die oorspronkelijk een gevolg waren van oorlogen en bewapening, leidde tot snelle en goedkope productie aan de lopende band, waardoor uit noodzaak vele vrouwen mee aan de slag werden gezet. Beëindiging van de wereldoorlogen liet de maatschappij een erfdeel van goed geoliede industrieën, aangepast en berekend op massaproductie, die om rendabel te blijven ook verder moesten en konden functioneren in dit proces van productie aan de lopende band. Vele van deze bedrijven schakelde over naar de productie van particuliere en huishoudelijke voorwerpen en apparaten, gebruik makend van de aanwezigheid van gezinnen met een tweede inkomen door de werkende echtgenote. Hierdoor kon de werkende klasse mee genieten en een betere welstand bereiken. Massaproductie leidde naar bandwerk en automatisering waardoor massaproductie een onontbeerlijk element werd om de bijhorende organisatie en lagere loonkost met hogere omzetmogelijkheden te kunnen verzekeren en rendabel te houden, wat trouwens verdere automatisering vereiste en daardoor dit ook steeds meer arbeiders aan de kant zette. Verbeterde welstand bij de werkende klasse werd echter in vele landen uitgebuit om de productieve massa zwaarder te belasten en een belangrijk deel der winsten naar industrie en overheden af te leiden. Uiteindelijk leidde dit systeem vooral in combinatie met een tweede inkomen tot een steeds hogere welstand bij de verdienstelijke bevolking, terwijl het de derdewereldburger naar onze westerse contreien lokte. Stijgende belastingen op de betere inkomens leidde tot een grotere spilzucht der overheden waar ook mandatarissen zich rijkelijk aan tegoed deden. Vooral dit laatste leidde tot steeds grotere wedijver met uiteindelijk een groeien gebruik van kredieten en schulden bij de massa en de overheden. Terwijl de combinatie van steeds stijgende uitgaven en verspillingen de lastendruk steeds verder opvoerde, liep ook de druk der kredieten op en werden de markten om de mallemolen aan het draaien te houden, overladen met overschotten, die op hun beurt massa’s dood kapitaal en kosten vertegenwoordigden, waardoor de prijzen der goederen uitzinnig stegen. De, door NAZI Duitsland gedurende WO II, ingevoerde sociale diensten en wetten leidde in vele landen tot de installatie van complexe sociale dienstverlening, waar zich her en der een snelgroeiende corruptie en misbruik aan vast nestelde, en naast de eigen bevolking ook illegale en legale inwijkelingen gebruik van weten te maken. Dat vertraging van deze mallemolen, of erger nog het stilvallen, wat vroeg of laat onvermijdelijk is, een catastrofale impact zou krijgen was al lang te voorzien, doch niemand bekommerde zich hierover. Loonverlies bij de massa door stijgende misbruiken, verspillingen, kosten en kredieten, werd echter een strop rond de nek der industriëlen die hun rendabiliteit door verlaagde koopkracht en bijhorende verminderde productiviteit zien slinken tot het niveau van verlies. Hier komt nog bij dat steeds meer landen in de derdewereld, onze producten en productiesysteem overnemen, terwijl vooral in zuiderse landen de overlevingskost door gebrek aan noodzaak voor verwarming, duurzame behuizing en kleding aanzienlijk lager uitvalt en de bevolking dus ook lagere looneisen stelt, waardoor hun bedrijven aan lagere kosten kunnen produceren en de westerse markt zwaar beconcurreren. Oost Azië profiteert hierbij van het ontbreken van het individualisme dat het westen verzadigd van een egoïstische en egocentrische bevolking, waardoor de Aziaat zich niet zozeer inzet om het eigen imago, doch voor de eigen behoefte en welzijn zonder buitensporigheden. De pro Indonesische bevolking daar en tegen, die op het vasteland nog 20 à 30% van de bevolking uitmaakt en vooral langst de kusten verspreid leeft bekommer zich totaal niet om het eigen welzijn, wel om dit van het eigen nest, terwijl ook bij hen geen buitensporige eisen ontstaan, en men met een goede beloning vrede neemt. Het nabije Europa ondervindt de concurrentie uit Azië aan den lijven en de Europese consument zal weldra moeten kiezen tussen betere Reconditionering van gebruikte materialen en voorwerpen, en de verhoging van de tweedehandse markt, of zullen hun welstand en comfort drastisch terug moeten schroeven. Reconditionering van gebruikte voorwerpen betekend dat deze terug in een staat worden gebracht waarin zij gelijkwaardig aan nieuwe materialen of voorwerpen zijn of benaderen, terwijl er een belangrijke besparing op materialen en productiekosten wordt verworven, en het ook een intensieve tewerkstelling van deskundigen vereist wat ook de gezinsinkomens moet kunnen verzekeren. Degelijk proces zal echter de massaproducties die we nu kennen terug dringen, waardoor ook massale ontginning en verspilling van grondstoffen zullen afnemen. Onze westerse landen teren vaak te veel op een tweede inkomen per gezin, wat door oplopende lasten het gezin met één inkomen in de kou zet. Men moet echter terug naar een maatschappij waar elk gezin van één minimum inkomen menswaardig kan overleven, waardoor de extreem hoge lonen afgeroomd zullen moeten worden. Politici ijveren voor de beschikking van spaargelden om de industrie terug op een aanvaardbare koerst te krijgen, doch gezien de huidige situatie en de grote overschotten in productiecapaciteiten is dit een vooraf verloren zaak en slechts boter aan de onherroepelijke galg. Wil men de economie stimuleren en de groei in de tewerkstelling aanpakken, moet men er voor zorgen dat de lasten komen daar waar er draagkracht is en de arbeid ontlasten. Arbeid ontlasten en het redelijke inkomen van de arbeider en zijn gezin verzekeren, moet arbeid aantrekkelijk maken, terwijl de lasten op producten of verbruik moeten opgedreven worden zodat de grootste eindverbruiker de zwaarste lasten draagt. Ook het opdrijven van lasten op zuivere luxe producten tegenover ontlasting van levensmiddelen en noodzakelijke producten kan een ontlasting van de arbeid bevorderen en gelijktijdig een betere levenstandaard voor de verdienstelijke bevolking bewerken. In dichte woongebieden of daar waar deze een betere bestemming kunnen krijgen, moeten braakgronden, verwaarloosde woonpanden, meervoudige woonsten en soortgelijke verspillingen, om optimale benutting van openbare en particuliere eigendommen te verzekeren, extra belast worden. Groei is onmogelijk, tenzij de automatisering terug gedrongen of extra belast worden in plaats van de arbeid of arbeider. Automatisering heeft tot gevolg dat bedrijven extreme winsten kunnen noteren zonder een aanzienlijke tewerkstelling, zoals nu al in de petrochemische industrie het geval is. Redelijke spreiding der middelen en winsten moet de koopkracht der zwakste onder de verdienstelijke bevolking verbeteren, wat slechts kan door het inperken of hoger belasten van vermogens en extreem hoge inkomsten. Men wil overal meer werk creëren, wat in de strijd van onze politici om kiezers te winnen, een graag gebruikt onderwerp is en mooi overkomt, doch dit is slechts boter aan de galg en puur boerenbedrog. De markten zijn oververzadigd terwijl onze westerse economie door modernisatie en automatisering een te hoge productiviteit levert bij een te lage bezetting door arbeidskrachten en bedienden. Uiteraard komt het gemiddelde inkomen per gezin in het gedrang terwijl machines op hun prestatie niet belast worden, waar dat wel zou moeten zijn om de minder inkomsten door dalende tewerkstelling te compenseren, en de actieve bevolking te ontlasten. Men heeft de keuze, ofwel belast men de automatiesering, ofwel trekt men de lasten op producten op. Lasten moeten trouwens gericht worden naar de consumptie van niet noodzakelijke en vooral milieu belastende producten, doch ook oplopend naar pure luxe producten en verspillingen. Betere spreiding van verdiensten onder de verdienstelijke bevolking en de afbouw van het parasitisme kunnen de industrie en economie terug op dreef brengen, niet het domweg beogen van het creëren van arbeidsplaatsen. Het westen moet op het terrein van producties afbouwen naar het redelijke niveau, niet opbouwen naar het absurde zoals in het verleden het geval was. Westers egoïsme en egocentrisme geven echter via sociale degradatie voeding aan de psychopathische geldgier
Men heeft de mond vol over opvoering van economie en tewerkstelling, doch de markten zijn verzadigd, en het efficiënte en tevens goedkope Azië neemt een groot deel van onze producties en handelsmarkt over, waardoor de tewerkstelling in het westen blijft dalen.
Het stimuleren van massaproductie die oorspronkelijk een gevolg waren van oorlogen en bewapening, leidde tot snelle en goedkope productie aan de lopende band, waardoor uit noodzaak vele vrouwen mee aan de slag werden gezet. Beëindiging van de wereldoorlogen liet de maatschappij een erfdeel van goed geoliede industrieën, aangepast en berekend op massaproductie, die om rendabel te blijven ook verder moesten en konden functioneren in dit proces van productie aan de lopende band.
Vele van deze bedrijven schakelde over naar de productie van particuliere en huishoudelijke voorwerpen en apparaten, gebruik makend van de aanwezigheid van gezinnen met een tweede inkomen door de werkende echtgenote. Hierdoor kon de werkende klasse mee genieten en een betere welstand bereiken.
Massaproductie leidde naar bandwerk en automatisering waardoor massaproductie een onontbeerlijk element werd om de bijhorende organisatie en lagere loonkost met hogere omzetmogelijkheden te kunnen verzekeren en rendabel te houden, wat trouwens verdere automatisering vereiste en daardoor dit ook steeds meer arbeiders aan de kant zette. Verbeterde welstand bij de werkende klasse werd echter in vele landen uitgebuit om de productieve massa zwaarder te belasten en een belangrijk deel der winsten naar industrie en overheden af te leiden. Uiteindelijk leidde dit systeem vooral in combinatie met een tweede inkomen tot een steeds hogere welstand bij de verdienstelijke bevolking, terwijl het de derdewereldburger naar onze westerse contreien lokte. Stijgende belastingen op de betere inkomens leidde tot een grotere spilzucht der overheden waar ook mandatarissen zich rijkelijk aan tegoed deden.
Vooral dit laatste leidde tot steeds grotere wedijver met uiteindelijk een groeien gebruik van kredieten en schulden bij de massa en de overheden. Terwijl de combinatie van steeds stijgende uitgaven en verspillingen de lastendruk steeds verder opvoerde, liep ook de druk der kredieten op en werden de markten om de mallemolen aan het draaien te houden, overladen met overschotten, die op hun beurt massa’s dood kapitaal en kosten vertegenwoordigden, waardoor de prijzen der goederen uitzinnig stegen.
De, door NAZI Duitsland gedurende WO II, ingevoerde sociale diensten en wetten leidde in vele landen tot de installatie van complexe sociale dienstverlening, waar zich her en der een snelgroeiende corruptie en misbruik aan vast nestelde, en naast de eigen bevolking ook illegale en legale inwijkelingen gebruik van weten te maken.
Dat vertraging van deze mallemolen, of erger nog het stilvallen, wat vroeg of laat onvermijdelijk is, een catastrofale impact zou krijgen was al lang te voorzien, doch niemand bekommerde zich hierover.
Loonverlies bij de massa door stijgende misbruiken, verspillingen, kosten en kredieten, werd echter een strop rond de nek der industriëlen die hun rendabiliteit door verlaagde koopkracht en bijhorende verminderde productiviteit zien slinken tot het niveau van verlies. Hier komt nog bij dat steeds meer landen in de derdewereld, onze producten en productiesysteem overnemen, terwijl vooral in zuiderse landen de overlevingskost door gebrek aan noodzaak voor verwarming, duurzame behuizing en kleding aanzienlijk lager uitvalt en de bevolking dus ook lagere looneisen stelt, waardoor hun bedrijven aan lagere kosten kunnen produceren en de westerse markt zwaar beconcurreren. Oost Azië profiteert hierbij van het ontbreken van het individualisme dat het westen verzadigd van een egoïstische en egocentrische bevolking, waardoor de Aziaat zich niet zozeer inzet om het eigen imago, doch voor de eigen behoefte en welzijn zonder buitensporigheden. De pro Indonesische bevolking daar en tegen, die op het vasteland nog 20 à 30% van de bevolking uitmaakt en vooral langst de kusten verspreid leeft bekommer zich totaal niet om het eigen welzijn, wel om dit van het eigen nest, terwijl ook bij hen geen buitensporige eisen ontstaan, en men met een goede beloning vrede neemt.
Het nabije Europa ondervindt de concurrentie uit Azië aan den lijven en de Europese consument zal weldra moeten kiezen tussen betere Reconditionering van gebruikte materialen en voorwerpen, en de verhoging van de tweedehandse markt, of zullen hun welstand en comfort drastisch terug moeten schroeven.
Reconditionering van gebruikte voorwerpen betekend dat deze terug in een staat worden gebracht waarin zij gelijkwaardig aan nieuwe materialen of voorwerpen zijn of benaderen, terwijl er een belangrijke besparing op materialen en productiekosten wordt verworven, en het ook een intensieve tewerkstelling van deskundigen vereist wat ook de gezinsinkomens moet kunnen verzekeren. Degelijk proces zal echter de massaproducties die we nu kennen terug dringen, waardoor ook massale ontginning en verspilling van grondstoffen zullen afnemen.
Onze westerse landen teren vaak te veel op een tweede inkomen per gezin, wat door oplopende lasten het gezin met één inkomen in de kou zet. Men moet echter terug naar een maatschappij waar elk gezin van één minimum inkomen menswaardig kan overleven, waardoor de extreem hoge lonen afgeroomd zullen moeten worden.
Politici ijveren voor de beschikking van spaargelden om de industrie terug op een aanvaardbare koerst te krijgen, doch gezien de huidige situatie en de grote overschotten in productiecapaciteiten is dit een vooraf verloren zaak en slechts boter aan de onherroepelijke galg. Wil men de economie stimuleren en de groei in de tewerkstelling aanpakken, moet men er voor zorgen dat de lasten komen daar waar er draagkracht is en de arbeid ontlasten. Arbeid ontlasten en het redelijke inkomen van de arbeider en zijn gezin verzekeren, moet arbeid aantrekkelijk maken, terwijl de lasten op producten of verbruik moeten opgedreven worden zodat de grootste eindverbruiker de zwaarste lasten draagt. Ook het opdrijven van lasten op zuivere luxe producten tegenover ontlasting van levensmiddelen en noodzakelijke producten kan een ontlasting van de arbeid bevorderen en gelijktijdig een betere levenstandaard voor de verdienstelijke bevolking bewerken.
In dichte woongebieden of daar waar deze een betere bestemming kunnen krijgen, moeten braakgronden, verwaarloosde woonpanden, meervoudige woonsten en soortgelijke verspillingen, om optimale benutting van openbare en particuliere eigendommen te verzekeren, extra belast worden.
Groei is onmogelijk, tenzij de automatisering terug gedrongen of extra belast worden in plaats van de arbeid of arbeider. Automatisering heeft tot gevolg dat bedrijven extreme winsten kunnen noteren zonder een aanzienlijke tewerkstelling, zoals nu al in de petrochemische industrie het geval is. Redelijke spreiding der middelen en winsten moet de koopkracht der zwakste onder de verdienstelijke bevolking verbeteren, wat slechts kan door het inperken of hoger belasten van vermogens en extreem hoge inkomsten.
Men wil overal meer werk creëren, wat in de strijd van onze politici om kiezers te winnen, een graag gebruikt onderwerp is en mooi overkomt, doch dit is slechts boter aan de galg en puur boerenbedrog.
De markten zijn oververzadigd terwijl onze westerse economie door modernisatie en automatisering een te hoge productiviteit levert bij een te lage bezetting door arbeidskrachten en bedienden. Uiteraard komt het gemiddelde inkomen per gezin in het gedrang terwijl machines op hun prestatie niet belast worden, waar dat wel zou moeten zijn om de minder inkomsten door dalende tewerkstelling te compenseren, en de actieve bevolking te ontlasten. Men heeft de keuze, ofwel belast men de automatiesering, ofwel trekt men de lasten op producten op. Lasten moeten trouwens gericht worden naar de consumptie van niet noodzakelijke en vooral milieu belastende producten, doch ook oplopend naar pure luxe producten en verspillingen.
Betere spreiding van verdiensten onder de verdienstelijke bevolking en de afbouw van het parasitisme kunnen de industrie en economie terug op dreef brengen, niet het domweg beogen van het creëren van arbeidsplaatsen. Het westen moet op het terrein van producties afbouwen naar het redelijke niveau, niet opbouwen naar het absurde zoals in het verleden het geval was.
Westers egoïsme en egocentrisme geven echter via sociale degradatie voeding aan de psychopathische geldgier van een minderheid, doch vormen ook een tijdbom waarop de westerse maatschappij steunt.
maandag 9 juli 2012
Action Group: For rights of women, minors and defenseless.
Governments and
their representatives massively violate the rights of children and defenseless,
and even the rights for women, but often remain out of harm through mutual and
unconditional solidarity among their members. Such
phenomenon was in ecclesial communities already raised to the surface, but by
governments and monarchical houses is often the judiciary manipulated to
obscure the phenomenon and to prevent complaints. For
Belgium, there are examples in abundance, which include the Victims of the Pink
Ballets, massacres of gangs, the Dutroux scandal, but these are just the few
cases that came to the surface, there are many that are not become public. Belgium
is not alone and unexplained motives for the assassination of John Fitzgerald
Kennedy and his brothers shows us such things also at other places in Western
society are possible.
Especially the
massive child abuse and massive rape of the laws which currently more and more
come to the surface, demonstrating that the human rights in the western world
are far from home.
The famous
"Human Rights Watch" appears as a nongovernmental organization,
little or no grasp on Western governments, while the massive abuses everywhere
come to the public.
In several European
countries, the rights of the people and democratic rights and laws rough violated
so lawful citizens their rights be curtailed without any reason, a system that
in some countries serves to the opposition to curb to silence.
In the Belgian case
of serial killer Dutroux was clearly protected by some seniors and until this
moment there is endeavored to safeguard the accomplices and the serial killer
self an outstanding royal service in the cell would enjoy.
The inability of
institutions as "Human Rights Watch" to certain abuses in western
countries to remedy or acting against them, is important extent due to the grip
by authorities of some countries, on the services for law and order and its
representatives. It is in these countries not being excluded that lawyers who
act against their own governments, in their local activities as lawyers be
challenged and their careers are constantly thwarted. Again, high scores for
Belgium and the lawyer who invoke existing laws against a senior may count on
illegal and relentless opposition which his career will break down.
The second serious
disability occurs where fraudulent officials or representatives abuse their
position to exert pressure on colleagues and subordinates to complaints to be
terminated, or where, as in many countries, resistance occurs by all ruling
parties and underlying institutions an unconditional internal collegiality to
require. This would govern
and operate without internal resistance should make possible, but this system
works abuse in hand and is often extended to unsavory business of colleagues to
conceal them. Also the fact that
in some countries the convictions the cost of the injured, not or
insufficiently cover, works injustice in hand, while the victims are often
through the culprits so much at disadvantage, that such victim no lawsuit can
afford and in the cold remains.
Here comes to
excess at that in countries like Belgium, one despite an army of honest judges,
never succeeds in a gross violation by administrative authorities for a court
to get, there under pressure from the authorities forward complaints be
terminated after which the complainant the target of deliberate teasings,
beside a mass of illegal and legal sanctions and quibbling by government
representatives will be.
The failure of
"Human Rights Watch," we not only want to map, which can only be
offered by each complaint initially consider this to determine whether there
are possibilities to such a case at international court for human rights to
bring. It is our intention to voluntarily and without fee people to help where
necessary and possible.
We have for this
effect public support needed and to ask interested anonymously to connect via
E-Mail address listed below. We, in turn
regularly publish the results via mail shipment to members which will be
displayed only from what and where are connections come in, only if a
participant wishes to be the personal data he wishes to be added. Names or identities are
therefore only be released if an insured expressly asks for it.
This new
organization is currently looking for employees on a voluntary basis in several
countries.
For connection,
contact, questions and reports, contact via E-Mail:
"oldwarrior@live.be"
Abonneren op:
Posts (Atom)








